Μπροστὰ στὸ γενετήσιο πρόβλημα
Ἀθῆναι: Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Ἕνωσις, 1957, σσ. 51-56
Πιθανῶς νὰ μὴν ἔχης διαβάσει τὴν ῾Αγία Γραφή. Ξέρεις ὅμως καλὰ ὅτι ἡ Χριστιανική Πίστις δὲν εἶναι σύνολο γενικῶν θεωριῶν, ἀλλὰ δίνει κατευθύνσεις σὲ ὅλα τὰ προβλήματα τῆς ζωῆς. Φυσικὰ λοιπὸν καὶ στὸ ζήτημα τῆς χρησιμοποιήσεως τοῦ σεξουαλικοῦ ἐνστίκτου, τὸ ὁποῖον καθὼς εἴδαμε ἔχει τόσο θεμελιώδη σημασία γιὰ τὴν ἀτομικὴ καὶ τὴν κοινωνική ζωή. Ἔχεις ἀλήθεια ὑπ’ ὄψι σου τί λέει ἐπάνω σ’ αὐτὸ τὸ θέμα;
Ἀπὸ τὶς πρῶτες σελίδες τῆς Ἁγίας Γραφῆς βλέπουμε ὅτι ὁ Θεὸς ἀπαγορεύει ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς τὴν ἀνηθικότητα. Μαζῆ μὲ τὴ γνωστὴ ἐντολὴ τοῦ Δεκαλόγου «οὐ μοιχεύσεις» (Ἐξοδ. κ΄ 13) σοῦ ὑπενθυμίζω ἕνα ἀκόμη χωρίο τῆς Π. Διαθήκης: «Οὐκ ἔσται πόρνη ἀπὸ θυγατέρων Ἰσραήλ, καὶ οὐκ ἔσται πορνεύων ἀπὸ υἱῶν Ἰσραήλ» (Δευτερ. κγ΄ 18). Εἰς ἕνα ἄλλο δὲ μέρος πολὺ παραστατικὰ παραγγέλλει: «Μὴ πρόσεχε φαύλῃ γυναικί. Μέλι γὰρ ἀποστάζει ἀπό χειλέων γυναικός πόρνης, ὃ πρὸς καιρὸν λιπαίνει σὸν φάρυγγα, ὕστερον μέντοι πικρότερον χολῆς εὑρήσεις καὶ ἠκονημένον μᾶλλον μαχαίρας διστόμου» (Παροιμ. ε΄ 3-4). Καὶ πιὸ κάτω τονίζει: Κοντά της οἱ ἄνθρωποι καταστρέφονται. Ἡ συνάντησις μαζή της, εἶναι συνάντησις μὲ τὸ μαῦρο θάνατο (Παροιμ. θ ΄ 18).
Στὴν Κ. Διαθήκη ἡ ἐντολὴ παίρνει περισσότερη ἔμφασι. Ὁ Κύριος στὴν ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίαν του (Ματθ. ε΄ 27-30) ἀπαγορεύει ὄχι μόνον τὴν ἀνήθικη πρᾶξι, ἀλλὰ καὶ τὴν ἁμαρτωλὴ ἐπιθυμία καὶ αὐτὴ ἀκόμη τὴν ἀνήθικη σκέψι. Διάβασε αὐτὸ τὸ περίφημο χωρίο ποὺ ἀρχίζει μὲ τὰ ἐπιβλητικά λόγια: «Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ μοιχεύσεις. Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτήν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ (Ματθ. ε΄ 27-28).
Ὁ Ἀπ. Παῦλος κατόπιν συχνὰ ξαναγυρίζει σ’ αὐτὴ τὴν ἐντολή. Σοῦ παραθέτω μερικὰ χωρία: «Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία, δι᾿ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας» (Κολ. γ΄ 5). «Τοῦτο γάρ ἐστι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ... ἀπέχεσθαι ὑμᾶς ἀπὸ τῆς πορνείας» (Α΄ Θεσ. δ΄ 3). «Πορνεία δὲ καὶ πᾶσα ἀκαθαρσία... μηδὲ ὀνομαζέσθω ἐν ὑμῖν, καθὼς πρέπει ἁγίοις, καὶ αἰσχρότης καὶ μωρολογία ἢ εὐτραπελία, τὰ οὐκ ἀνήκοντα» (Ἐφεσ. ε΄ 3-4). «Φεύγετε την πορνείαν. Πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. Ἢ οὐκ οἴδατε (δὲν γνωρίζετε) ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν;» (Α΄ Κορ. στ΄ 18, 19). Καὶ πιὸ πάνω: «Οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; ἄρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; μὴ γένοιτο» (Α΄ Κορ. στ΄ 15). Διάβασε ἀκόμη ἂν ἔχης μαζῆ σου τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ τοὺς στίχους 24-32 τοῦ πρώτου κεφαλαίου τῆς πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῆς.
Καθὼς παρατηρεῖς λοιπὸν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν ἀνηθικότητα εἶναι κατηγορηματικός. Τὸ γενετήσιο ἔνστικτο μόνον μέσα στὸ γάμο βρίσκει τὸν προορισμό του. Εἶναι σαφής, δὲν ἀφίνει παράθυρα. Πόσο δὲ ἀποστρέφεται ὁ Θεὸς αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰ ἁμαρτήματα, φανερώνουν οἱ βαρύτατες ποινές ποὺ ἐπιβάλλει. Εἰς τὴν νομοθεσίαν τῆς Π. Διαθήκης, καθὼς θὰ ξέρης ὡρίζετο λιθοβολισμός γιὰ τοὺς παρεκτρεπομένους (ἰδὲ Δευτ. κβ ΄ 21 καὶ Λευϊτ. κ΄ 10).
Ἡ δὲ Κ. Διαθήκη ζωηρά τονίζει: «Μὴ πλανᾶσθε· οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται .... βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι» (Α΄ Κορινθ. στ΄ 9).
Στὴν ᾿Αποκάλυψι δὲ τοῦ Ἰωάννου (κεφ. κα΄ 8) μέσα σὲ μιὰ ἐκφραστικὴ ἀλληγορικὴ εἰκόνα παρουσιάζεται ὁ Θεὸς εἰς τὸ τέλος τοῦ κόσμου νὰ ἐξαγγέλη τὴν ἑξῆς ἀπόφασι: «τοῖς δὲ ἐβδελυγμένοις καὶ φονεῦσι καὶ πόρνοις.... τὸ μέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ ἐν πυρί καὶ θείω» (Ἰδὲ καὶ πιὸ κάτω ᾿Αποκ. κβ ΄ 15).
Γι’ αὐτὸ ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος σαφῶς προειδοποιεῖ: «Τοῦτο γάρ ἐστε γινώσκοντες (δηλ: νὰ τὸ ξέρετε καλά) ὅτι πᾶς πόρνος ἢ ἀκάθαρτος ἢ πλεονέκτης, ὅς ἐστιν εἰδωλολάτρης οὐκ ἔχει κληρονομίαν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ. Μηδεὶς ὑμᾶς ἀπατάτω κενοῖς λόγοις· (κανεὶς ἂς μὴ σᾶς ξεγελάη μὲ κούφια λόγια)· διὰ ταῦτα γὰρ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας. Μὴ οὖν γίνεσθε συμμέτοχοι αὐτῶν» (Ἐφεσ. ε΄ 5-7).
Ἡ ἱστορία τῶν Σοδόμων καὶ τῶν Γομόρρων ποὺ κατεστράφησαν γιὰ τὴν ἀνηθικότητά τους ὑπογραμμίζει ζωηρὰ τὰ τελευταῖα αὐτὰ λόγια. Στὸ μέρος ποὺ ἄλλοτε ὑψώνοντο οἱ ἀνθηρὲς αὐτὲς πόλεις, ἁπλώνεται σήμερα καθὼς ἀπέδειξαν οἱ ἀρχαιολόγοι, ἡ στεῖρα καὶ πληκτικὴ Νεκρά Θάλασσα. Ἡ τιμωρία ἀρχίζει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή.
Κύτταξε τώρα σε πόσο μεγάλο παραλογισμὸ πέφτεις, τί βαρειὰ βλασφημία ἐκστομίζεις ὅταν μὲ ὕφος ἀδιάφορο καὶ περιφρονητικὸ λές: «Αὐτὰ τὰ πράγματα εἶναι φυσικά. Δὲν ἔχει καμμιὰ δουλειά ἡ Θρησκεία».
Παραδέχεσαι τὸν Θεὸ Πάνσοφο δημιουργὸ καὶ Πανάγαθο Πατέρα. Δὲν εἶναι ἔτσι; Ἔ, λοιπόν, εἶναι δυνατὸν ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ νὰ ἐμφυτεύη στὰ βάθη τοῦ ἀνθρώπου μιὰ φυσικὴ ὁρμὴ μὲ ἀλύγιστη δύναμι, τὴν ὁποίαν καθὼς ὑποστηρίζεις ἂν τὴν παραγνωρίση κινδυνεύει νὰ βλάψη τὴν ὑγεία του, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ τὸ χαρακτηρίζη ἔγκλημα καὶ νὰ ἐπιβάλη τόσο σκληρὲς ποινές; Ἔχεις δῆ ποτὲ πατέρα νὰ διατάζη τὸ μικρὸ παιδί του νὰ σηκώση 200 ὀκάδες βάρος καὶ νὰ τὸ ξυλοκοπῆ ὅταν δὲν τὸ κάνη; Πράξεις ποὺ οἱ χειρότεροι ἄνθρωποι εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπιχειρήσουν, μπορεῖς νὰ φαντασθῆς ὅτι τὶς σχεδιάζει ὁ Πάνσοφος Νομοθέτης, Αὐτὸς ποὺ εἶναι Ἀγάπη, ὁ Θεός;
Ἂς μὴ χρονοτριβοῦμε. Σ' αὐτὸ τὸ σημεῖο τὰ πράγματα εἶναι ξεκαθαρισμένα. Ἢ πιστεύεις, ὁπότε πρέπει νὰ βγάλης τὶς συνέπειες, ἢ παραλογίζεσαι. Δὲν ἔχεις δικαίωμα νὰ πῆς: «ἐγὼ πιστεύω στὸ Χριστό, παραδέχομαι τὴν δύναμι τῆς προσευχῆς καὶ τὴν ἀγάπη, μὰ αὐτὸ ὄχι». Ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἕνα σῶμα. Δὲν μπορεῖς ἐσὺ νὰ κόβης τὸ ἕνα χέρι ἐπειδὴ δὲν σοῦ ἀρέσει. Ἂς τὸ πάρουμε ἀπόφασι. «Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται». Ὁ Θεὸς δὲν ἐμπαίζεται!
Αὐτὰ βεβαίως δὲν γράφονται γιὰ νὰ τρομάξης. Ἁπλῶς συμφωνήσαμε νὰ βροῦμε τὴν ἀλήθεια. Τὴν καθαρὴ ἀλήθεια, ὅπως μᾶς τὴν προσφέρει ἡ Λογική, ἡ Ἐπιστήμη, ἡ Ζωή, καὶ σαφέστερα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. ᾿Απὸ δῶ καὶ πέρα εἶναι δική σου ὑπόθεσις τί θὰ κάμης. Πάντως νὰ τὸ ξέρης. Τὴν εὐθύνη τὴν ἔχεις ὁλόκληρη ἐσύ!
