Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἀντώνη Σαμαράκη,
Γιατί εἶμαι χριστιανὸς
«Παρὰ τὴν κυριαρχία του στὴν παγκόσμια ἱστορία καὶ στὸν πολιτισμό, ὁ χριστιανισμὸς στὶς μέρες μας δείχνει ὄχι μόνο νὰ χάνει τὴν αἴγλη καὶ τὴ δύναμή του, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐνοχλεῖ, ἀκόμη καὶ νὰ πολεμεῖται. Ἡ πίστη γίνεται ἀντικείμενο περιφρόνησης, εἰρωνικῆς ἀμφισβήτησης, γενικευμένης ἀπαξίωσης, σταδιακῆς περιθωροποίησης στὴ ζωὴ τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου καὶ τῶν κοινωνιῶν. Διαρκῶς ζητοῦνται ἀπὸ τοὺς πιστοὺς καὶ τὶς ἐκκλησίες λόγος καὶ ἀπαντήσεις ὀρθολογιστικοῦ ὑπόβαθρου. Ὁ χριστιανισμὸς συχνὰ μπαίνει στὸ στόχαστρο καὶ καθίζεται στὸ ἐδώλιο τοῦ κατηγορουμένου καλούμενος σὲ ἀπολογία. Θεωρεῖται ξοδεμένη ὑπόθεση, ξεφτισμένη θεωρία, γερασμένη ἰδεολογία, ξεπερασμένη θρησκεία. Τοῦ καταλογίζεται ὅτι, ἐνῶ μιλάει γιὰ τὴν αἰωνιότητα καὶ ἐκεῖ μεταθέτει τὴν ἐλπίδα τῶν | ἀνθρώπων, ἀγνοεῖ τὴν πραγματικότητα καὶ τὴν καθημερινότητα. Σὰν νὰ μὴ μᾶς χρειάζεται, σὰν νὰ πρέπει νὰ τὸν ἐξαφανίσουμε ἀπὸ τὸ παρόν. Μᾶς ἀρκεῖ ἡ μουσειακὴ ἀνάμνηση τοῦ παρελθόντος του»[1].
«Ναί, φίλε, πρέπει πρῶτα νὰ συμβεῖ αὐτό, πρέπει νὰ δοκιμάσεις πρῶτα πρῶτα τὴν ξεραΐλα μιᾶς εὐκαιριακῆς ζωῆς γιὰ νὰ φτάσεις στὸ σημεῖο νὰ ὁμολογήσεις στὸν ἑαυτό σου, τρομαγμένος ἀπὸ τὴν ἀπογοήτευση ποὺ ἔνιωσες: Αὐτὸ ἐδῶ εἶναι ἡ ζωή; Ἄ, ὄχι! Δὲν μπορεῖ»[2].
«Ἀκόμη καὶ πεθαίνοντας σωματικὰ συνεχίζω νὰ ζῶ. Ἂν αὐτὴ ἡ μεταμόρφωση τοῦ θανάτου σὲ ζωὴ δὲν εἶναι θαῦμα, τότε τί εἶναι τὸ θαῦμα;»[3].
«ὁ χριστιανὸς βρίσκεται κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς του πρόσωπο μὲ πρόσωπο μὲ τὸν Κύριο»[4].
«Ὁ χριστιανός, σήμερα ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, ὑπερασπίζεται τὶς πνευματικὲς Θερμοπῦλες τῆς ἀνθρωπότητας. Τὶς ὑπερασπίζεται μόνος, ὁλομόναχος, ἂν μπορεῖ ποτὲ νὰ ἐννοηθεῖ μόνος ὅποιος ἔχει τὸν Κύριο παραστάτη του»[5].
«Εἶμαι χριστιανὸς γιατὶ ἔχω μέσα μου φιλοδοξίες. Ναί, θέλω νὰ γιομίσω ὀμορφιὰ τὸν γύρω μου κόσμο, ἀφοῦ πρῶτα γιομίσω ὀμορφιὰ τὸν μέσα μου κόσμο»[6].
«Ὁ χριστιανός, λοιπόν, εἶναι ἄνθρωπος τῆς ἀνησυχίας. Ὁ πλησίον δὲν εἶναι κάτι ἔξω ἀπὸ τὴ ζωὴ τὴν καθημερινή. Εἶναι ἕνα πλάσμα τοποθετημένο ἑκατὸ τὰ ἑκατὸ μέσα σ’ αὐτὴ τὴ ζωή. Καὶ ὁ χριστιανός, ἀνησυχῶντας γιὰ τὸν πλησίον, ἀνησυχεῖ γιὰ τὴ ζωή, γιὰ τὴν καθημερινὴ ζωή»[7].
«πιστεύω στὴ δημιουργικὴ δύναμη τοῦ πόνου»[8].
«Ζωὴ ποὺ ἔκλεισε μέσα της τὸν Χριστό, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ συνέβη αὐτὸ εἶναι καὶ μαθηματικὰ ζωὴ ἐπιτυχημένη»[9].
«Μὲ ξανακάνει παιδὶ ὁ χριστιανισμός μου. Μοῦ ξαναδίνει τὸ χαμένο ὅραμα τοῦ κόσμου. Τὸ παιδικό. Καὶ γιατί, δίπλα στὶς βαθιίες, στὶς μεγάλες χαρές, ὁ χριστιανισμὸς μὲ συμφιλιώνει καὶ μὲ τὶς μικρές, τὶς ἁπλές, τὶς καθημερινές, τὶς πάρα πολὺ καθημερινὲς χαρές»[10].
«Ναί, διὰ τῆς εἰς ἄτοπον ἀπαγωγῆς ἔγινα χριστιανός. Γιατὶ δοκίμασα τὴ ‘ζωή’ τὴν ἔξω ἀπὸ τὸν χριστιανισμὸ καὶ εἶδα ὅτι τὸ βαθύτατο νόημα αὐτῆς τῆς ζωῆς εἶναι ὁ θάνατος»[11].
«Ἔξω ἀπὸ τὸν Χριστό, κανένας ἄλλος δὲν εἶχε ὣς τὰ τώρα, καὶ οὔτε θά ‘χει ποτὲ στὸ μέλλον, τὸ θάρρος νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο αὐτὸν τὸν διπλὸ θάνατο, αὐτὸν τὸν διπλὸ Σταυρό»[12].
«ἡ ἀξία μιᾶς ζωῆς μετριέται μὲ τοὺς θανάτους, τοὺς θανάτους μέσα μας ποὺ ἀπαιτεῖ αὐτὴ ἡ ζωή. Ζωὴ πού, γιὰ νὰ συντηρηθεῖ, δὲ χρειάζεται κανέναν καὶ κανενὸς εἴδους θάνατο εἶναι ὁτιδήποτε ἄλλο θὲς μὰ ζωὴ δὲν εἶναι. Ὄχι!»[13].
«Τί τρέλα τὸ νά ‘μια χριστιανός! Τί ὄμορφη, τί δημιουργικὴ τρέλα μέσα σ’ ἕναν κόσμο ὅπου ἡ πολλὴ λογική του τὸν ὁδηγεῖ ὁλοένα στὴν καταστροφή»[14].
«Εἶναι κίνημα προλεταριακὸ ὁ χριστιανισμός. Ὁ χριστιανὸς εἶναι προλετάριος, γιατὶ ἡ εὐθύνη γιὰ τὴ συντήρησή του στὴν πνευματικὴ ζωὴ βαραίνει αὐτὸν τὸν ἴδιο»[15].
«Εἶμαι χριστιανός, μοῦ φαίνεται πὼς δὲν κάνω τίποτ’ ἄλλο μὲ τὸ νὰ εἶμαι χριστιανὸς παρὰ νὰ εἶμαι σύμφωνος μὲ τὴ φύση μου. Μὲ τὴ φύση. Για|τί ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἁπλῶς φύσει θρησκευτκὸ ὄν. Εἶναι κάτι περισσότερο: Εἶναι ὂν φύσει χριστιανικό»[16].
«Ἀντιγράφω ἐδῶ ἀπὸ τὸν Ράινερ Μαρία Ρίλκε: ‘Μὴ νομίσετε, ἀπ’ τ’ ἁπλᾶ, τὰ ἤρεμα λόγια ποὺ σᾶς γαληνεύουν καμιὰ φορά, πὼς αὐτὸς ποὺ πασχίζει νὰ σᾶς παρηγορήσει ζεῖ χωρὶς δυσκολίες καὶ μόχθους. Ἡ ζωή του εἶναι γεμάτη κόπους καὶ λῦπες, ποὺ δὲ γίνεται νὰ τὶς ἀντιπεράσει. Ἀλλιώτικα, δὲ θὰ μποροῦσε νὰ βρεῖ τὰ λόγια τοῦτα γιὰ σᾶς’»[17].
«καὶ μονάχα τὸ ὅτι ὅλοι μας ὑπήρξαμε κάποτε παιδιά, μονάχα αὐτὸ δὲ φτάνει καὶ περισσεύει γιὰ ν’ἀγαπιόμαστε;»[18].
«Ὅλα αὐτὰ τὰ ντοκουμέντα εἶναι οἱ πληγές μου ποὺ γιατρεύτηκαν, εἶναι τὸ χαμόγελο ποὺ ξαναγύρισε στὰ χείλη μου, εἶναι αὐτὸ τοῦτο τὸ γεγονός, ἐπιτέλους, ὅτι ἐγώ, αὐτὴ τὴ στιγμή, δὲν εἶμαι τρελὸς καὶ δὲν εἶμαι νεκρὸς μὲ μιὰ σφαίρα στὴν καρδιά μου, καὶ δὲν εἶμαι νεκρὸς μὲ μιὰ βαθύτατη ἀδιαφορία γιὰ τὴ ζωὴ στὴν καρδιά μου …»[19].
«ὁ Κύριος εἶναι ὁ μόνος ποὺ εἶχε τὸ θάρρος νὰ μείνει μαζί μου τὶς ὧρες τῆς δοκιμασίας. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ ‘διαμεμενηκὼς ἐν τοῖς πειρασμοῖς μου’»[20].
«Ἀπὸ χριστιανικὴ ἄποψη τολμῶ νὰ ὁρίσω τὸ χιοῦμορ ἔτσι ἀκριβῶς: Χιοῦμορ εἶναι ἡ γνώση τῆς οὐσίας τῆς ζωῆς, ποὺ εἶναι ἑκατὸ τὰ ἑκατὸ δραματική. Ἐκφράζεται ὅμως ἡ γνώση αὐτὴ μὲ χαμόγελο γεμάτο ἀγάπη»[21].
«Καὶ ὁ πόνος εἶ|ναι καλὴ ἀγωγὴ ζωῆς, γιατὶ εἶναι καλὸς ἀγωγὸς Χριστοῦ»[22].
«Τὸν χαμένο μας παράδεισο ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ τὸν βρίσκουμε πρῶτα πρῶτα ἐδῶ σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή, σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴ γῆ, προτοῦ τὸν βροῦμε ὁριστικά, στὴν ὁριστικὴ καὶ τελειωτική του μορφή, ἐκεῖ πέρα, πέρα ἀπ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή, ἐκεῖ ἀκριβῶς ὅπου τὸν χάσαμε κάποτε»[23].
«Σ’ αὐτὸν τὸν χρεοκοπημένο κόσμο, ἂν τοῦ κάνουμε ἀπογραφὴ αὐτὴ τὴ στιγμή, τὸ μόνο εὐεργετικὸ στοιχεῖο ποὺ θὰ βροῦμε μέσα θά ‘ναι – χρειάζεται τάχα νὰ τὸ πῶ; - ὁ χριστιανισμός»[24].
«Γιὰ νὰ μπεῖς στὴν αἰωνιότητα, φίλε, χρειάζεται πιστοποιητικὸ καθημερινῶν φρονημάτων, χρειάζεται πιστοποιητικὸ εὐδοκίμου ὑπηρεσίας σ’ αὐτὴν ἐδῶ πρῶτα πρῶτα τὴ ζωή, τὴν καθημερινή»[25].
«Εἶμαι χριστιανὸς γιατὶ ὁ χριστιανισμὸς εἶναι ἔξυπνη ὑπόθεση. Τὸ νά ‘σαι καλός, τὸ νὰ δείχνεις στὸν ἄλλον καλοσύνη ἀκόμη κι ὅταν αὐτὸς σοῦ δείχνει ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο, αὐτὸ εἶναι πρῶτα πρῶτα, πράξη ἔξυπνη. Γιατὶ τὸ ἀντίθετο, δηλαδὴ τὸ νὰ δείχνεις κι ἐσὺ τὰ δόντια σου ὅταν ὁ ἄλλος σοῦ κάνει τὸ ἴδιο, αὐτό, μὰ τὴν ἀλήθεια, δὲν καταλήγει ποτὲ πουθενά. Καὶ ἡ χριστιανικὴ καλοσύνη καταλήγει στὸ νὰ σὲ κάνει νὰ νιώσεις ὅτι μπορεῖ ἐπιτέλους, φίλε, νὰ γίνεις καλύτερος»[26].
«Ναί, καθημερινὴ ζωὴ ἀλλὰ καὶ αἰωνιότητα καὶ τ’ ἀνάπαλιν. Ἀκριβῶς σὰν τὸ φῶς τῶν ἄστρων ποὺ ἐξακολουθεῖ πολλὰ πολλὰ χρόνια ὕστερα ἀπὸ τὸν θάνατό τους νὰ γεμίζει καὶ νὰ περιφέρεται στὸ ἄπειρο. Ἔτσι ἀκριβῶς, φίλε, ὕστερα ἀπὸ τὸ δικό μας σβήσιμο, ὕστερα ἀπὸ τὸν σωματικὸ θάνατό μας, τὸ φῶς τῆς ζωῆς ποὺ ζήσαμε ἐδῶ χάμω θὰ ταξιδεύει στὸ ἄπειρο τῆς αἰωνιότητας, καὶ θὰ μᾶς συνδέει μ’ αὐτήν. Ἔξω ἀπὸ τὴν καθημερινὴ ζωὴ = ἔξω ἀπ’ τὴν αἰωνιότητα»[27].
«Χριστιανισμὸς δὲν πάει καθόλου νὰ πεῖ ὡραιολογία ζωῆς, ἀλλὰ ζωὴ ὄμορφη, γιατὶ ἡ ζωὴ ἡ χριστιανικὴ εἶναι ἀληθινή, καὶ τὸ ἀληθινὸ εἶναι τὸ μόνο ὡραῖο»[28].
«Ὁ σοσιαλισμὸς καὶ ὁ κομμουνισμὸς χτυπᾶνε τὸ ἀστικὸ καθεστὼς ἀλλὰ ὄχι καὶ τὴν ἀστικὴ ἀντίληψη ζωῆς»[29].
«Τὸ παιδὶ τὴ βλέπει τὴ ζωὴ σὰν θαῦμα, ἔτσι τὴ βλέπει κι ὁ χριστιανός»[30].
[1] Πρόλογος Μητροπολίτου Μεσογαίας Νικολάου, ἐν: Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 7-8.
[2] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 16.
[3] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 19.
[4] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 19.
[5] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 21.
[6] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 27.
[7] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 29.
[8] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 30.
[9] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 31.
[10] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 34.
[11] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 37.
[12] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 45.
[13] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 49.
[14] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 52.
[15] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 53.
[16] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 53-54.
[17] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 54.
[18] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 56
[19] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 57.
[20] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 67.
[21] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 70.
[22] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 71-72.
[23] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 79.
[24] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 81.
[25] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 83.
[26] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 82.
[27] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 86.
[28] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 88.
[29] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 93.
[30] Ἀντώνη Σαμαράκη, Γιατί εἶμαι Χριστιανός. Δοκίμιο (Ἀθήνα: Ψυχογιός, 2021), σ. 95.
