Ἰωάννου Κ. Ἀγγελοπούλου
ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΤΕΚΝΩΝ
Ἀκτῖνες (2026) 174-180
174 Ὀλίγους μῆνες πρὶν τὴν Ἀπόφασι τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, περὶ τῆς συνταγματικότητος τοῦ πολιτικοῦ γάμου μεταξὺ τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ τὸ ἐξ αὐτοῦ συνεπαγόμενο δικαίωμα τῆς υἱοθεσίας, ἕνα πολιτικὸ Δικαστήριο τῶν Ἀθηνῶν εἶχε δεχθῆ ὡς νόμιμο τὸ αἴτημα γυναικὸς νὰ υἱοθετήση τὰ βιολογικὰ τέκνα τῆς συζύγου της. Ἐδόθη ἐν τῇ πράξει τὸ δικαίωμα τῆς υἱοθεσίας, ἀπὸ τὴν στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ἀνεγνωρίσθη ὡς νόμιμος ὁ γάμος αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀπόφασις αὐτὴ ἐδημοσιεύθη μετὰ τὴν δημοσίευσι τῆς Ἀποφάσεως τοῦ ΣτΕ. Πρόκειται γιὰ τὴν Ἀπόφασι 143/2026 τοῦ Μονομελοῦς Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν καὶ λόγῳ τοῦ ἐνδιαφέροντος τοῦ σκεπτικοῦ της παραθέτομε ὡρισμένα ἀποσπάσματά της[1]:
«… ἀποδείχθηκε ὅτι μεταξὺ τῆς αἰτούσας καὶ τῶν πρὸς υἱοθεσία ἀνηλίκων τέκνων ὑφίσταται ἡ ἐκ τοῦ νόμου προβλεπόμενη διαφορὰ ἡλικίας, ἡ αἰτοῦσα εἶναι ἱκανὴ πρὸς δικαιοπραξία, σωματικὰ καὶ ψυχικὰ ὑγιής, ἔχει τὸ προσῆκον ἦθος καὶ ἄμεμπτο ποινικὸ παρελθὸν ἐνῷ εἶναι ἱκανὴ νὰ παράσχει ἱκανοποιητικὲς συνθῆκες διαβίωσης στὰ ἀνήλικα τέκνα. Ἐπιπροσθέτως, ἡ σύζυγος τῆς αἰτούσας καὶ βιολογικὴ μητέρα τῶν τέκνων ἔχει παράσχει νόμιμα τὴ συναίνεσή της γιὰ τὴν τέλεση τῆς υἱοθεσίας, στὴν ὁποία ὁμοίως συναινεῖ καὶ ὁ προσθέτως παρεμβαίνων [ὁ δότης σπέρματος γιὰ τὴν γέννησι τῶν δύο τέκνων]. Ἐν ὄψει τούτων, λαμβάνοντας ὑπόψη καὶ τὴ θετικὴ εἰσήγηση τῆς κοινωνικῆς λειτουργοῦ ποὺ διενήργησε τὴν ἀπαιτούμενη κοινωνικὴ ἔρευνα, κρίνεται ὅτι πληροῦνται ὅλες οἱ προδιαγραφόμενες ἀπὸ τὸν νόμο προϋποθέσεις γιὰ τὴν τέλεση τῆς αἰτούμενης υἱοθεσίας, μὲ κύριο γνώμονα τὸ βέλτιστο συμφέρον τῶν ἀνηλίκων τέκνων.
Ἑπομένως, μὲ βάση ὅλα τὰ παραπάνω δεδομένα, ἐν ὄψει τῶν ἀνωτέρω συνθηκῶν καὶ περιστάσεων, τὸ δικαστήριο κρίνει ὅτι ἡ αἰτούμενη υἱοθεσία εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον τῶν ἀνηλίκων καὶ ὅτι θὰ ἀποβεῖ πρὸς ὄφελος τους καὶ τοῦτο παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑφίστανται σοβαρὲς ἐνδείξεις ὅτι τὰ τέκνα ποὺ μεγαλώνουν σὲ ὁμόφυλες 175 οἰκογένειες ὑφίστανται ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις στὴν ἐν γένει ἀνάπτυξη καὶ ψυχοσύνθεση τους».
Ἄξια ὑπογραμμίσεως καὶ σχολιασμοῦ ἀπὸ τὸ σκεπτικὸ τῆς Ἀποφάσεως εἶναι καὶ τὰ ἑξῆς:
1. Ὁ Δικαστὴς ἐκφράζει ρητῶς τὶς ἀμφιβολίες του σχετικῶς μὲ τὸ ἐὰν ἡ υἱοθεσία αὐτὴ ἀποβῆ ἐν τέλει πρὸς ὄφελος τῶν τέκνων. Χαρακτηριστικῶς γράφει ὅτι ἡ υἱοθεσία ἀπὸ τὶς δύο γυναῖκες τῶν παιδιῶν εἶναι «μᾶλλον πρὸς τὸ συμφέρον τους». Αὐτὴν τὴν ἀμφιβολία ἐπικρίνει ἡ δικηγόρος τῆς αἰτούσης συζύγου μὲ δήλωσί της ὡς ἀπαράδεκτη: «Ἡ προστασία δύο παιδιῶν δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι "μᾶλλον" πρὸς τὸ συμφέρον τους. Ἢ εἶναι ἢ δὲν εἶναι. Καὶ ἡ ἴδια ἡ ἀπόφαση τελικὰ ἀναγνωρίζει ὅτι εἶναι. Ἂν πράγματι ὑπῆρχαν σοβαρὲς ἐνδείξεις ὅτι ἡ ἀνατροφή τους σὲ αὐτὴ τὴν οἰκογένεια τὰ ἔβλαπτε, ἡ αἴτηση δὲν θὰ μποροῦσε νὰ γίνει δεκτή». Προηγουμένως εἶχε ἐπικρίνει καὶ τὸν μείζονα συλλογισμό, τὸ σκεπτικό, τοῦ Δικαστοῦ. «Ἡ ἀπόφαση μοιάζει νὰ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ ἀπολογηθεῖ γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα στὸ ὁποῖο καταλήγει. Ἐνῷ ἀναγνωρίζει ὅτι τὰ συγκεκριμένα παιδιὰ μεγαλώνουν σὲ ἕνα ὑγιές, σταθερὸ καὶ ὑποστηρικτικὸ περιβάλλον καὶ ἐνῷ τελικὰ κάνει δεκτὴ τὴν αἴτηση, προηγουμένως ἀφιερώνει μεγάλο μέρος τοῦ σκεπτικοῦ της στὴν παράθεση μελετῶν ποὺ παρουσιάζουν τὴν ὁμόφυλη οἰκογένεια ὡς παράγοντα κινδύνου»[2].
2. Οἱ ἀμφιβολίες τοῦ Δικαστοῦ ὀφείλονται σὲ ἐπιστημονικὲς ἔρευνες τὶς ὁποῖες εἶχε ὑπ’ ὄψιν του καὶ παραθέτει στὸ σκεπτικὸ τῆς Ἀποφάσεώς του. Συγκεκριμμένα παραπέμπει στὰ ἑξῆς ἐπιστημονικὰ ἄρθρα:
«α) Regnerus, Μ., 2012. «How Different Are The Adult Children of Parents Who Have Same-Sex Relatiosnships Findings From The New Family Structures Study». Social Science Research, τόμος 41, σελ. 752-770, ἀπὸ τὴν ὁποία προκύπτει ὅτι παιδιὰ ποὺ ἔχουν υἱοθετηθεῖ ἀπὸ ὁμόφυλους γονεῖς φαίνεται πὼς ὡς ἐνήλικες ἔχουν αὐξημένη συχνότητα ἀνεργίας (28% ἔναντι 8%), χρήσης ὑπηρεσιῶν ψυχικῆς ὑγείας (19% ἔναντι 8%) καὶ σεξουαλικῆς προτίμησης πρὸς τὸ ἴδιο φῦλο ἢ τάσης νὰ θεωροῦν πιθανὸ νὰ ἕλκονται ἀπὸ τὸ ἴδιο φῦλο (61% ἔναντι 90%) σὲ σχέση μὲ ἐκείνους ποὺ μεγάλωσαν μὲ δύο ἑτερόφυλους γονεῖς,
β) Crouch, S. R. καὶ συν., 2014a. «Parent- Repoited Measures of Child Health and Wellbeing in Same-Sex Parent Families: A Cross- Sectional Survey». BioMed Central Public Health, τόμος 14, σελ. 635-647, ἀπὸ τὴν ὁποία προκύπτει ὅτι τὸ 67% τῶν παιδιῶν μὲ δύο ὁμόφυλους γονεῖς ἔχει ὑποστεῖ κοινωνικὴ διάκριση τοὐλάχιστον μιᾶς μορφῆς, ποὺ ἐπιδρᾶ ἀρνητικὰ στὴ φυσικὴ δραστηριότητα, τὴν ψυχικὴ ὑγεία, τὰ συναισθηματικὰ προβλήματα τοῦ παιδιοῦ καὶ τὴν οἰκογενειακὴ συνοχή,
γ) Sullins, Ρ. D., 2015. «Emotional Problems among Children with Same- Sex Parents: Difference by Definition». British Journal of EDucation, Society 176 & Behavioural Science, 18 February, 7(2), σελ. 99-120, ἀπὸ τὴν ὁποία προκύπτει ὅτι τὰ παιδιὰ οἰκογενειῶν μὲ ὁμόφυλους γονεῖς παρουσιάζουν τοὐλάχιστον διπλάσια πιθανότητα νὰ ἐμφανίσουν συναισθηματικὰ προβλήματα σὲ σχέση μὲ παιδιὰ ἀπὸ οἰκογένειες μὲ 54 ἑτερόφυλους γονεῖς, ἐνῷ τὸ 58% τῶν παιδιῶν αὐτῶν ἐμφάνισαν διαταραχὴ ἐλλειμματικῆς προσοχῆς καὶ ὑπερκινητικότητας, τὸ 49% μαθησιακὲς δυσκολίες, τὸ 7% νοητικὰ προβλήματα καὶ τὸ 72% τῶν παιδιῶν εἶχαν μιὰ ἢ περισσότερες ἀπὸ αὐτὲς τὶς διαταραχές,
δ) Bos, HM, Gartel NK, 2008. «The USA National Longitudinal Lesbian Family Study (NLLFS): Homophobia, Psychological Adjustment, and Protective Factors». Journal of Lesbian Studies, 12(4), σελ. 455-471, ἀπὸ τὴν ὁποία διαχρονικὴ μελέτη σὲ παιδιὰ ἀπὸ οἰκογένειες μὲ δύο μητέρες στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες Ἀμερικῆς, τὸ 43% τῶν παιδιῶν ἀναφέρει πὼς ἔχει βιώσει ὁμοφοβικὸ στίγμα καὶ φαίνεται πὼς ὁδηγεῖται σὲ ὑψηλότερα ποσοστὰ ἄγχους ἢ κατάθλιψης, κοινωνικῶν προβλημάτων καὶ προβλημάτων ἑστίασης τῆς προσοχῆς, υἱοθέτησης παραβατικῆς καὶ ἐπιθετικῆς συμπεριφορᾶς,
ε) Tan, T.X.. J. 2009. «Behavioral Adjustment of Adopted Chinese Girls in Single - Mother, Lesbian - Couple, and Heterosexual - Couple Households». Adoption Quarterly, 10 8, τόμος 12, σελ. 171-186, ἀπὸ τὴν ὁποία προκύπτει ὅτι κορίτσια ἀπὸ τὴν Κίνα ποὺ υἱοθετήθηκαν ἀπὸ οἰκογένειες λεσβιῶν στὶς Η.Π.Α., ἐμφάνισαν περισσότερα ἐσωτερικευμένα προβλήματα, σωματικὰ προβλήματα καὶ ἀπομόνωση, καθὼς καὶ προβλήματα συμπεριφορᾶς καὶ σκέψης σύμφωνα μὲ τὴν CBCL κλίμακα (Child Behavior Checklist), σὲ σχέση μὲ κορίτσια ποὺ υἱοθετήθηκαν ἀπὸ μιὰ μητέρα μόνο ἢ ἀπὸ ἑτερόφυλα ζευγάρια,
στ) Goldberg AE, Garcia RL., 2016. «Gender-Typed Behavior Over Time in Children With Lesbian, Gaym and Heteroseual Parents». Journal of Family Psychology, 30(7), σελ. 854-865, ἀπὸ τὴν ὁποία προκύπτει ὅτι ἡ συμπεριφορὰ στὸ παιχνίδι τῶν ἀγοριῶν μὲ δύο μητέρες ἦταν λιγότερο ἀρρενωπὴ σὲ σχέση μὲ τὰ ἀγόρια τῶν ἄλλων μελετώμενων οἰκογενειῶν καὶ ἡ συμπεριφορὰ στὸ παιχνίδι κοριτσιῶν μὲ δύο μητέρες φαίνεται λιγότερο θηλυκὴ σὲ σχέση μὲ κορίτσια ἑτερόφυλων ἢ γκέϊ ζευγαριῶν, ἐνῷ σὲ οἰκογένειες μὲ λεσβίες μητέρες τὰ παιδιὰ φάνηκε νὰ ἔχουν λιγότερο συμβατικὴ μὲ τὸ φῦλο συμπεριφορά. Σχετικὰ δὲ πρόσφατη συστηματικὴ ἀνασκόπηση καὶ μετὰ ἀνάλυση ποὺ δημοσιεύθηκε στό … τὸ 2023 καὶ ἐξετάζει συγκριτικὰ τὴν ἔκβαση παιδιῶν καὶ οἰκογενειῶν μὲ γονεῖς σεξουαλικῶν μειονοτήτων ἔναντι ἑτεροφυλόφιλων γονέων, τείνει μὲν στὸ συμπέρασμα ὅτι δὲν παρατηρήθηκαν διαφορὲς στὴν γενικὴ προσαρμογὴ στὰ παιδιὰ ποὺ ζοῦσαν μὲ ὁμόφυλα ζευγάρια, πλὴν ὅμως ἀπὸ τὶς τρεῖς διαθέσιμες μελέτες ποὺ ἐξέτασαν εἰδικὰ τὴν ταυτότητα φύλου/σεξουαλικὸ προσανατολισμὸ τῶν παιδιῶν, προέκυψε ὅτι τὰ παιδιὰ σὲ οἰκογένειες σεξουαλικῆς μειονότητας εἶχαν μικρότερη «ἀναμενόμενη πιθανότητα» νὰ ἀναπτυχθοῦν ὡς ἑτεροφυλόφιλα σὲ σύγκριση μὲ τὰ παιδιὰ σὲ ἑτεροφυλόφιλες οἰκογένειες. Εἰδικότερα στὸ κεφάλαιο ὑπὸ τὸν τίτλο "Children’s gender identi177ty/sexual orientation" ἀναφέρεται ὅτι «καὶ οἱ τρεῖς μελέτες δείχνουν ὅτι ἡ ταυτότητα φύλου/σεξουαλικὸς προσανατολισμὸς τῶν παιδιῶν μπορεῖ νὰ διαφέρει ἀνάλογα μὲ τὸν τύπο οἰκογένειας» καὶ ὅτι «σὲ σύγκριση μὲ τὰ παιδιὰ ποὺ ζοῦν σὲ ἑτερογονεϊκὲς οἰκογένειες, τὰ παιδιὰ ποὺ ζοῦν σὲ οἰκογένειες σεξουαλικῆς μειονότητας ἔχουν χαμηλότερη ἀναμενόμενη πιθανότητα νὰ ἀναπτυχθοῦν ὡς ἑτεροφυλόφιλα» (Yun Zhang, Haimei Huang, Min Wang, et al. «Family outcome disparities between sexual minority and heterosexual families: a systematic review and meta-analysis). Σχετικὰ καὶ στὴν NLLFS - Adolescents of the U.S. National Longitudinal Lesbian Family Study (Gartrell et al. 2010), ποὺ διενεργήθηκε σὲ 17χρονα τέκνα ἀπὸ λεσβιακὲς οἰκογένειες, οἱ κόρες εἶχαν συχνότερες ὁμόφυλες ἐμπειρίες καὶ πιὸ συχνὸ αὐτοπροσδιορισμὸ ὡς bisexual, ἀλλὰ ὄχι μαζικὴ μετατόπιση σὲ ἀποκλειστικὰ ὁμόφυλο προσανατολισμό)».
Ἡ δικηγόρος τῆς αἰτούσης τὴν υἱοθεσία σὲ δηλώσεις της στὴν ἱστοσελίδα dikastiko.gr ὑποστηρίζει ὅτι δύο ἀπὸ τὶς ἀναφερθεῖσες ἐπιστημονικὲς μελέτες ἔχουν ἀμφισβητηθῆ ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα. «Οἱ μελέτες Regnerus (2012) καὶ Sullins (2015), στὶς ὁποῖες γίνεται εἰδικὴ ἀναφορὰ στὴν ἀπόφαση, ἔχουν ἀμφισβητηθεῖ ἔντονα στὴ διεθνῆ βιβλιογραφία ὡς πρὸς τὴ μεθοδολογία καὶ τὴν ἑρμηνεία τῶν συμπερασμάτων τους. Ἀντίθετα, οἱ ἐπίσημες θέσεις διεθνῶν ἐπιστημονικῶν ὀργανισμῶν, ὅπως ἡ American Psychological Association καὶ ἡ American Academy of Pediatrics, ἀλλὰ καὶ οἱ παρεμβάσεις ἑλληνικῶν ἐπιστημονικῶν φορέων, συγκλίνουν στὸ ὅτι καθοριστικὸ στοιχεῖο γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν εἶναι ἡ ποιότητα τῆς γονικῆς φροντίδας καὶ ἡ σταθερότητα τοῦ οἰκογενειακοῦ περιβάλλοντος καὶ ὄχι ὁ σεξουαλικὸς προσανατολισμὸς τῶν γονέων τους».
Πέραν, ὅμως, τοῦ ἐὰν οἱ ἀναφερ178θεῖσες ἐπιστημονικὲς μελέτες εἶναι πλήρως ἀποδεκτὲς ἢ ὄχι, τὸ γεγονὸς παραμένει ὅτι ὁ Δικαστὴς ἠθέλησε νὰ καταφύγη σὲ ἐξειδικευμένα ἐπιστημονικὰ ἄρθρα, ἐκτὸς τῆς νομικῆς ἐπιστήμης, τὴν ὁποία θεραπεύει. Κι αὐτὸ ὑποδηλώνει ὅτι γιὰ τὸ κοινὸ αἴσθημα Δικαίου, τὸ ὁποῖο ἀκολουθεῖ ὁ ἐν λόγῳ Δικαστής, ἡ υἱοθεσία παιδιῶν ἀπὸ ὁμοφυλόφιλα ζεύγη δὲν ταυτίζεται μὲ τὴν υἱοθεσία παιδιῶν ἀπὸ ἑτεροφυλόφιλα ζεύζη. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἠθέλησε νὰ ἐρευνήση τὶς ψυχολογικὲς καὶ κοινωνιολογικὲς παραμέτρους τῆς ἀνατροφῆς τέκνων ἀπὸ ὁμοφυλόφιλα ζεύγη.
Γνωρίζομε ὅτι πολλὲς ὀργανώσεις, οἱ ὁποῖες προωθοῦν μὲ χρήματα συχνὰ τῶν φορολογουμένων τὴν ἀτζέντα τῶν ΛΟΑΤΚΙ, χρηματοδοτοῦν ἀνάλογες ἐπιστημονικὲς μελέτες, γιὰ νὰ ἀποδείξουν ὅτι τὸ μεγάλωμα τῶν παιδιῶν ἀπὸ οἰκογένειες ὁμοφυλοφίλων δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸ μεγάλωμα τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὶς μέχρι τοῦδε παραδοσιακὲς οἰκογένειες μὲ μητέρα καὶ πατέρα. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο νομίζουν ὅτι θὰ πεισθῆ ἡ κοινωνία νὰ κάνη ἀποδεκτὸ τὸ νέο αὐτὸ μοντέλο οἰκογενείας μὲ δύο μητέρες ἢ μὲ δύο πατέρες.
Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν δημοσίευσι προσωπικῶν μαρτυριῶν ἀπὸ ἐνήλικες, οἱ ὁποῖοι ἀνετράφησαν ἀπὸ ὁμοφυλοφίλους γονεῖς, οἱ ὁποῖες ἐμφανίζονται ἀνὰ καιροὺς στὰ Μέσα Ἐνημερώσεως, μπορεῖ κάποιος νὰ διακρίνη τὰ ἰδιαίτερα προβλήματα, τὰ ὁποῖα ἀντιμετωπίζουν τὰ παιδιὰ αὐτά. Τέτοιες ἀναφορὲς μπορεῖ ὁ ἐνδιαφερόμενος ἀναγνώστης νὰ διαβάση καὶ στὸν ἱστότοπο Μαμά, Μπαμπάς, καὶ Παιδιά (https://mumdadandkids.gr/).
Εἶναι πρὸς τιμὴν τοῦ συγκεκριμένου Δικαστοῦ (Πρωτοδίκης κ. Γεώργιος Κυριάκος) ὅτι δὲν ἔμεινε μόνον στὸ γράμμα τοῦ Νόμου, ἀλλὰ ὑπεισῆλθε ὅσο τοῦ ἦταν δυνατὸν καὶ στὴν οὐσία τῆς ὑποθέσεως, ἐὰν δηλαδὴ εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ ἀναπτυσσομένου παιδιοῦ τὸ μεγάλωμά του ἀπὸ γονεῖς τοῦ ἰδίου φύλου. Καὶ τὸ ἔκανε μὲ τὸν κίνδυνο νὰ χαρακτηρισθῆ ὁμοφοβικὸς καὶ ὀπισθοδρομικός, γιατὶ δὲν ἀποδέχεται ἄνευ ὅρων καὶ συζητήσεων τὸ μοντέλο τῆς ὁμοφυλοφίλου οἰκογενείας ὡς κανονικὸ καὶ φυσιολογικὸ πλαίσιο γιὰ τὴν ὑγιῆ καὶ ἁρμονικὴ ἀνάπτυξι καὶ διαπαιδαγώγησι τῶν τέκνων.
Ἡ ἔρευνα καὶ τὸ σκεπτικὸ τῆς συγκεκριμένης δικαστικῆς Ἀποφάσεως μᾶς ἐπαναφέρει στὴν μνήμη τὴν ἀντίστοιχο Ἀπόφασι τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, τὴν ὁποία ἐσχολιάσαμε στὸ προηγούμενο τεῦχος. Καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν σύγκρισι: ἕνας Πρωτοδίκης ἐμελέτησε καὶ ἐχρησιμοποίησε κάποιες ἐπιστημονικὲς μελέτες, οἱ ὁποῖες ἀφοροῦν τὴν υἱοθεσία τέκνων ἀπὸ ὁμοφυλοφίλους γονεῖς καὶ εἰκοσιτέσσερες (οἱ πλειοψηφοῦντες) Δικαστὲς τοῦ Ἀνωτάτου Ἀκυρωτικοῦ Δικαστηρίου δὲν ἠθέλησαν νὰ ἐπικαλεσθοῦν ἀντίστοιχες μελέτες πρὸς ἐπίρρωσιν τῶν θέσεών τους καὶ ἠρκέσθησαν σὲ φιλοσοφικοῦ τύπου συλλογισμοὺς καὶ γενικολογίες περὶ ἐξελίξεως τοῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου.
Γιὰ τὰ προβλήματα τῆς υἱοθεσίας γενικῶς, καὶ μάλιστα σὲ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχε στὴν ἐπιφάνεια ὁ «γάμος» τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ ἡ ἐξ αὐτοῦ δυνατότης υἱοθεσίας παιδιῶν καὶ ἀπὸ αὐτὰ τὰ ζεύγη, ἀντιγράφομε ἀπὸ μία διδακτορικὴ διατριβὴ τὰ ἑξῆς ἀξιοπρόσεκτα: «Πλεονεκτήματα – Μειονεκτήματα. Ἡ υἱοθεσία ἀποτελεῖ ἕναν κοινωνικὸ θεσμὸ ὁ ὁποῖος ἐξασφαλίζει τὸ μέλλον τοῦ 179 θετοῦ τέκνου. Παράλληλα, οἱ εὐεργετικές της συνέπειες δὲν ἐξαντλοῦνται μόνο στὸ μέλλον τοῦ τέκνου, ἀλλὰ ἐπιτελοῦν καὶ ἄλλες θετικὲς ἐνέργειες, ὅπως εἶναι ἡ ψυχικὴ ἱκανοποίηση τῶν θετῶν γονέων καὶ ἡ διευκόλυνση τῆς πληθυσμιακῆς πολιτικῆς τὴν ὁποία συναντᾶμε στὶς περιπτώσεις τῶν διακρατικῶν υἱοθεσιῶν. Παρόλα αὐτὰ ὅμως ὁ θεσμὸς τῆς υἱοθεσίας ἔχει ἀμφισβητηθεῖ καθὼς ὑποστηρίζεται ὅτι ἡ υἱοθεσία ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα φαινόμενο κοινωνικῆς ἐκμετάλλευσης, ἀφοῦ ἐπιτρέπει στοὺς πλούσιους νὰ υἱοθετοῦν παιδιὰ φτωχῶν οἰκογενειῶν γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ «κέφι» τους, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὶς τραγικὲς συνέπειες ποὺ θὰ ἔχει αὐτὸ στὴν ψυχοσύνθεση τῶν παιδιῶν, εἰδικὰ σὲ μιὰ τόσο τρυφερὴ ἡλικία κατὰ τὴν ὁποία διαμορφώνεται ἡ προσωπικότητά τους. Ἐπιπροσθέτως, ἐπισημαίνεται τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ υἱοθεσία μπορεῖ νὰ προκαλέσει ψυχικὰ τραύματα ὄχι μόνο στοὺς γονεῖς ποὺ χάνουν τὸ παιδί τους, ἀλλὰ καὶ στὸ ἴδιο τὸ παιδί. Ὅταν αὐτὸ συνειδητοποιήσει ὅτι μὲ τὴ νέα του οἰκογένεια τὸ συνδέει τεχνητὸς νομικὸς δεσμός, τότε εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ πληγωθεῖ ἀνεπανόρθωτα. Παράλληλα, μὲ τὴν «εἴσοδο» στὴν οἰκογένεια ἑνὸς θετοῦ τέκνου ποὺ ἐξομοιώνεται μὲ τὰ γνήσια τέκνα, ἐλλοχεύει πάντα ὁ κίνδυνος διατάραξης τῶν οἰκογενειακῶν σχέσεων, ἰδίως γιὰ οἰκονομικούς (κληρονομικούς) λόγους. Ἡ περίπτωση αὐτὴ θὰ λέγαμε ὅτι εἶναι ἡ πλήρης ἀντιστροφὴ τῶν πλεονεκτημάτων τοῦ θεσμοῦ, σχετικὰ μὲ τὸ μέλλον τῶν φυσικῶν γονέων καὶ τοῦ θετοῦ τέκνου μετὰ τὴν υἱοθεσία. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό ὅταν ὁ υἱοθετῶν ἔχει γνήσια τέκνα, τὸ δικαστήριο πρέπει νὰ ἀκούσει καὶ τὴ γνώμη τῶν τέκνων αὐτῶν, ἀνάλογα μὲ τὴν ὡριμότητά τους. Ἀκόμη, ὑποστηρίζεται ὅτι ἡ υἱοθεσία δὲν ἐπιτελεῖ σωστὰ τὴ λειτουργία της ὅταν τὸ νομικό της μόρφωμα χρησιμοποιεῖται γιὰ ἄλλους, τελείως διαφορετικοὺς σκοπούς, ὅπως: α) ὅταν χρησιμοποιεῖται ὡς μέσο καταστρατήγησης νόμων, π.χ. μείωση τῆς στρατιωτικῆς θητείας μὲ τὴν τεχνητὴ δημιουργία στρατιωτικῶν ὑποχρεώσεων, ἢ φορολογικὲς ἐλαφρύνσεις ἢ σύναψη ἐρωτικῶν σχέσεων ποὺ καλύπτει μιὰ υἱοθεσία (π.χ. ἡ υἱοθεσία καλύπτει μιὰ σχέση σὲ μέρη ποὺ ἀπαγορεύονται οἱ γάμοι μεταξὺ ὁμοφυλοφίλων). β) ὅταν ἀποσκοπεῖ στὴν ἀπόκτη180ση ἢ διαιώνιση διάσημου ὀνόματος. γ) ὅταν ἀποσκοπεῖ στὴ δημιουργία κληρονομικοῦ δικαιώματος ἢ ἀντίστοιχα στὸν ἀποκλεισμὸ μέσῳ τῆς προσθήκης κατιόντα, ἄλλων προσώπων ἀπὸ τήν κληρονομικὴ διαδοχή. δ) ὅταν ἀποσκοπεῖ στὴν ἀπόκτηση ὁρισμένης ἰθαγένειας ἢ ἄδειας ἐργασίας, ε) ὅταν ἀποσκοπεῖ στὴν ἀπολαβὴ προνομίων κοινωνικῆς ἀσφάλισης. Τέλος, οἱ χρονοβόρες διαδικασίες γιὰ μιὰ υἱοθεσία, σὲ συνδυασμὸ μέ τὴν ἔλλειψη παιδιῶν πρὸς υἱοθεσία, δημιούργησε γόνιμο ἔδαφος γιὰ τήν ἐμφάνιση κυκλωμάτων ἐμπορίας βρεφῶν»[3].
Δυστυχῶς διαπιστώνομε, γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, ὅτι ἡ προστασία τῶν παιδιῶν, ἐναπόκειται στὴν διάθεσι τῶν νομοθετούντων, οἱ ὁποῖοι συχνὰ ἀγνοοῦν τὶς διαφορετικὲς φωνὲς καὶ τὶς ἐπιφυλάξεις μέρους τῆς ἐπιστημονικῆς κοινότητος καὶ προτρέχουν νὰ καλύψουν μὲ τὸ γράμμα τοῦ Νόμου καταστάσεις, τὶς ὁποῖες γιὰ αἰῶνες ἡ ἀνθρωπότης ἔκρινε ὡς μὴ ἀποδεκτές.
[1] Βλ. καὶ ἐφημερίδα Δημοκρατία 9.6.2026, σ. 23 γιὰ μερικὴ ἀναφορὰ στὴν Ἀπόφαση.
[2] https://www.dikastiko.gr/eidhsh/mia-apo-tis-protes-apofaseis-gia-yiothesia-teknoy-syzygoy-se-omofylo-gamo-stin-athina-to-apotelesma-kai-oi-antifaseis-toy-skeptikoy/
[3] Ἰωάννη Χατζόπουλου, Διαχρονικὴ ἐξέλιξη τοῦ θεσμοῦ τῆς Υἱοθεσίας ἀπὸ τὴν ἑλληνορωμαϊκὴ ἀρχαιότητα ἕως σήμερα (Ἀθήνα: Πάντειο Πανεπιστήμιο, 2014), σσ. 156-158, προσβάσιμος στὸ Ἐθνικὸ Ἀρχεῖο Διδακτορικῶν Διατριβῶν στὸ διαδίκτυο. Ὀφείλω εὐχαριστίες στὸν Δικηγόρο κ. Ἐμμανουὴλ Σταματάκη, ὁ ὁποῖος φιλοφρόνως μοῦ ὑπέδειξε τὴν ἀνωτέρω διατριβή.
