Πασκὰλ Μπρυκνὲρ γιὰ τὶς ταραχὲς στὴ Γαλλία:
«Ὁ τραγικὸς θάνατος τοῦ νεαροῦ Ναχὲλ εἶναι τὸ πρόσχημα»
https://www.iefimerida.gr/kosmos/paskal-mprykner-gia-tis-tarahes-sti-gallia-o-tragikos-thanatos-toy-nearoy-nahel-einai
01/07/2023 09:52
Ὁ διάσημος Γάλλος φιλόσοφος Πασκὰλ Μπρυκνέρ, ἐξηγεῖ σὲ συνέντευξή του στὴν ἐφημερίδα Le Figaro, ὅτι ἡ ἔκρηξη τῆς βίας δὲν δικαιολογεῖται, παρὰ τὴ συγκίνηση ποὺ προκάλεσε ἡ δολοφονία ἑνὸς 17χρονου ἀπὸ ἀστυνομικό.
Οἱ βίαιες ταραχές, ὅπως ἐξηγεῖ, ἀποκαλύπτουν μιὰ γενικευμένη ἀπόρριψη τοῦ γαλλικοῦ κράτους καὶ τῶν θεσμῶν, ἡ ὁποία τροφοδοτεῖται, ἐν μέρει, ἀπὸ μιὰ συγκεκριμένη Ἀριστερά.
Διαβάστε τὴ συνέντευξή του στὴ Le Figaro καὶ στὸν δημοσιογράφο Alexandre Devecchio:
Le Figaro : Ἡ θεμιτὴ συγκίνηση ποὺ προκάλεσε ὁ θάνατος τοῦ νεαροῦ Nahel κατὰ τὴ διάρκεια ἀστυνομικοῦ ἐλέγχου δικαιολογεῖ τὴ βία ὄχι μόνο κατὰ τῆς ἀστυνομίας ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῶν πυροσβεστῶν καθὼς καὶ τὰ καμένα αὐτοκίνητα καὶ σχολεῖα;
Pascal Bruckner : Ἡ ὑπέρβαση τῶν νομίμων ὁρίων βίας (bavure policière) στὴν ὁποία ὑπέπεσε ὁ ἀστυνομικὸς τὴν Τρίτη εἶναι ἁπλῶς ἕνα πρόσχημα ποὺ πυροδότησε ἕνα παβλοφικὸ ἀνακλαστικό. Εἶναι μιὰ τέλεια συντονισμένη δραματουργία ὅπου οἱ ταραχοποιοὶ ἀπαντοῦν σὲ ἕνα σενάριο γραμμένο ἤδη ἀπὸ τὸ 2005 τοὐλάχιστον. Ἡ βία εἶναι μόνιμη στὰ προάστια, ἀποτελεῖ μέρος τοῦ soundtrack τῆς καθημερινότητας, ἀλλά, μὲ ἀφορμὴ αὐτὸ τὸ δρᾶμα, θὰ μπορέσει νὰ ξεδιπλωθεῖ μὲ μεγάλη φανφάρα. Οἱ καλοκαιρινὲς διακοπὲς ξεκινοῦν γιὰ τοὺς μικροὺς στασιαστὲς μὲ νύχτες ποὺ ὑπόσχονται νὰ εἶναι καυτές. Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ὅλες οἱ ζωὲς δὲν εἶναι ἴσες : ὁ θάνατος ἑνὸς ἀστυνομικοῦ ἢ τὸ κάψιμο τοῦ ἀπὸ βόμβα μολότοφ δὲν προκαλεῖ ποτὲ καμία συγκίνηση, παρὰ μόνο τὸ χειροκρότημα σὲ κάποιους ποὺ κραυγάζουν «κοιτᾶξτε τί ὡραῖα ποὺ ψήνονται τὰ κοτόπουλα».
Ὅπως πάντα σὲ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὶς ἀναζωπυρώσεις, οἱ ἀνησυχίες γιὰ τὴν διακίνηση ναρκωτικῶν ἀναμειγνύονται μὲ τὴν ἀπόρριψη τοῦ γαλλικοῦ κράτους σὲ ὅλα του τὰ ἐπίπεδα καὶ ἕναν μηδενιστικὸ ἴλιγγο ποὺ συνίσταται στὴν καταστροφή του ὁτιδήποτε προορίζεται νὰ βελτιώνει τὴ ζωὴ ὅλων μας. Αὐτὸς ὁ βανδαλισμός, δυστυχῶς, δὲν ἀφορᾶ μόνο τὰ προάστια, τὰ ἴδια ἔγιναν καὶ στὶς διαδηλώσεις τῶν «κίτρινων γιλέκων» τὸ 2019, τὸ 2022 καὶ τὸ 2023, στὶς συντάξεις μὲ τοὺς antifas καὶ ἄλλους ταραχοποιούς. Ὁ πραγματικὸς ἐφιάλτης σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση θὰ ἦταν ἡ συμμαχία τῶν ἀκροαριστερῶν οἰκολόγων Les Soulèvements de la Terre καὶ τῶν ταραξιῶν τῶν προαστίων, τῶν ἀντικονφορμιστὼν παιδιῶν καλῶν οἰκογενειῶν (bourgeois bohèmes) καὶ τῶν νεοπρολετάριων ποὺ θέλουν νὰ ζήσουν μιὰ ὡς συνήθως ἀδύνατη νὰ φτάσει στοὺς στόχους της ἐπανάσταση. Οἱ τέσσερις μῆνες χάους καὶ ὑστερίας ἀπὸ τοὺς ὁποίους μόλις βγήκαμε ἄφησαν τὸ στίγμα τους : ἡ βία εἶναι μιὰ πυρκαγιὰ ποὺ ἐξαπλώνεται μὲ ἐκπληκτικὸ μιμητισμό. Ὅσο περισσότερο γίνεται ἀνεκτή, τόσο περισσότερο γίνεται ἡ μόνη γλῶσσα ἀντιπαράθεσης. Πρῶτα χτυπᾶμε καὶ μετὰ συζητᾶμε.
Le Figaro : Εἶναι αὐτὴ ἡ βία τὸ σύμπτωμα ἑνὸς κατακερματισμοῦ ; Ἔχει ἐπιδεινωθεῖ ἡ κατάσταση ἀπὸ τὸ 2005 ;
Τὸ 2005 οἱ ταραξίες, παιδιὰ τῆς τηλεόρασης καὶ τοῦ σοῦπερ μάρκετ, ζητοῦσαν, ὅπως εἶπε τότε ἕνας ἀπὸ αὐτούς, «λεφτὰ καὶ γκόμενες». Δὲν ἤθελαν τὴν προλεταριακὴ ἐπανάσταση οὔτε τὴν ἐξάλειψη τῆς φτώχειας, ἀλλὰ νὰ ἐπωφεληθοῦν ἀπὸ τὸ ὄνειρο τῆς ἀγορᾶς. Γεννημένοι Γάλλοι πολῖτες, χωρὶς νὰ νοιώθουν Γάλλοι, ἔνιωθαν ὅτι τὸ χρῶμα τοῦ δέρματός τους καὶ ἡ κοινωνικῆς τους καταγωγὴ δὲν τοὺς ἀφήνουν νὰ γίνουν «κανονικοὶ Γάλλοι». Ὅπως καὶ σήμερα, δὲν εἶχαν κανένα σχέδιο, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νὰ ξεράσουν τὸ μῖσος τους γιὰ τὴν ἀστυνομία, ἔκαψαν παιδικοὺς σταθμούς, σοῦπερ μάρκετ, σχολεῖα, κέντρα κοινωνικῆς ἀσφάλισης, βιβλιοθῆκες σὲ μιὰ αὐτοκτονικὴ προσέγγιση ποὺ τοὺς ἀποκόβει ἀκόμη περισσότερο ἀπὸ τὸ ὑπόλοιπο ἔθνος.
Ἡ ἐξέγερσή τους ποὺ μεταδίδεται σὲ ὅλα τὰ δίκτυα εἶναι πάντα μιὰ μορφὴ ἀρνητικῆς κοινωνικῆς ἐνσωμάτωσης, μιὰ μυητικὴ τελετουργία, ὅπου ὁ ἀγώνας ἐνάντια στὴν ἀστυνομία ἀντικαθιστᾶ μιὰ ἀδύνατη ἐφηβικὴ ἐξέγερση ἐνάντια σὲ ἕναν ἀπόντα ἢ ἀνύπαρκτο πατέρα. Ἡ Γαλλία τους ἀγνοεῖ ἢ τοὺς περιφρονεῖ καὶ ἡ ὀργή τους μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθεῖ ὡς μιὰ κραυγὴ ἀπογοητευμένης ἀγάπης, ἕνας τρόπος νὰ ποῦνε : εἴμαστε ἐδῶ, ὑπάρχουμε. Τὰ προάστια δὲν εἶναι ἕνα ξένο σῶμα τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας ἀλλὰ ὁ μεγεθυντικὸς καθρέφτης τῶν γαλλικῶν παθῶν, ἕνα ἀπόθεμα ταλέντων καὶ ἐνέργειας ἀλλὰ καὶ δυνητικῆς βαρβαρότητας -ρατσισμός, ἀντισημιτισμός, ὁμοφοβία- ἕνας ὑποδοχέας τῶν χειρότερων ἐνστίκτων τῆς πλέμπας .
Le Figaro : Μήπως ὁ λόγος κατὰ τῆς ἀστυνομίας ποὺ κατηγορεῖ μόνιμα τὸ κράτος γιὰ συστημικὸ ρατσισμὸ καὶ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἄκρα ἀριστερὰ τροφοδότησε αὐτὴν τὴν ἔκφραση μίσους ;
Αὐτὸ ποὺ ἄλλαξε τὰ τελευταῖα εἴκοσι χρόνια εἶναι ἡ ἐμφάνιση μίας θορυβώδους ἀκροαριστερᾶς, φιλικῆς πρὸς τοὺς ἀκραίους ἰσλαμιστές, λυσσωδῶς ἀντισιωνιστικῆς, δηλαδὴ ἀντιεβραικής, ἡ ὁποία ὀνειρεύεται, ἐλλείψει «ἐπαναστατικῆς ὡρίμανσης τῶν συνθηκῶν» νὰ προκαλεῖ διαρκεῖς ἐξεγέρσεις. Ἀφοῦ ἡ «Ἀνυπότακτη Γαλλία» (France insoumise) του Μελανσὸν καὶ οἱ οἰκολόγοι ἀποτυγχάνουν νὰ κυβερνήσουν τὴ Γαλλία, ἂς τὴν καταστήσουν τοὐλάχιστον ἀκυβέρνητη. Ἀπὸ τότε ποὺ προβλήθηκε στὸ σινεμὰ «Τὸ Μῖσος» τοῦ Mathieu Kassovitz, τὸ 1995, διαπιστώνουμε διαρκῶς πόσο γοητεύει τα μήντια, τὴ showbiz καὶ τοὺς ἀριστεροὺς διανοούμενους ἡ βία τῶν προαστίων . Αὐτὸ τὸ λουμπεν προλεταριᾶτο ποὺ περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸ ὀργανωμένο ἔγκλημα σαγηνεύει μὲ τὴν ἀγριότητά του κοινωνιολόγους, ἠθοποιούς, κινηματογραφιστὲς καὶ δημοσιογράφους. Ἡ βία, γιὰ αὐτοὺς ὅπως καὶ γιὰ τὸν Μάρξ, εἶναι ἡ μεγάλη μαῖα τῆς ἱστορίας. Ὅλα τὰ προσχήματα εἶναι καλὰ γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴ βαναυσότητα τῶν ἐξεγερμένων καὶ κυρίως τὸ ἄλλοθι τοῦ «συστημικοῦ ρατσισμοῦ». Τὸ δὲ γαλλικὸ κράτος εἶναι ὡς γνωστὸν μὲ φυσικὸ καὶ συνταγματικὸ τρόπο ἀντιρατσιστικό.
Ἡ ἱερὴ ὀργὴ ἀρχίζει καὶ παίρνει παράξενη μορφὴ ὡστόσο ὅταν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐξιταρισμένοι φορῶντας μάσκες ἢ κουκοῦλες, ὅπως τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, πυρπολοῦν λεωφορεῖα καὶ μετρό, χτυποῦν τοὺς πιὸ ἀδύναμους, γυναῖκες ἢ παιδιά, πυροβολοῦν μὲ ἀληθινὲς σφαῖρες πυροσβέστες ἢ ἀστυνομικοὺς καὶ δὲν δείχνουν καμία τύψη ὄντας τυλιγμένοι μὲ τὸν ἀγγελικὸ μανδύα τῆς κοινωνικῆς ἐξέγερσης. Γιὰ τοὺς πιὸ ἐξαγριωμένους ἀπὸ αὐτούς, οἱ τρομοκρατικὲς ἐπιθέσεις τοῦ 2015 καὶ τοῦ 2016, ἔχουν κάνει τὶς δολοφονίες ἕνα ἁπλὸ παιχνίδι. Τὸ παράδοξο αὐτῶν τῶν λαϊκῶν ἐξεγέρσεων : χειροτερεύουν τὴν ζωὴ τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων στὸ ὄνομα τῶν ὁποίων ὑποτίθεται ὅτι γίνονται. Φαίνεται ὅτι, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ 2005, ἡ κοινὴ γνώμη δὲν δείχνει καμία συμπάθεια γιὰ τοὺς τραμπούκους καὶ τοὺς ἐμπρηστές, ἀκόμα κι ἂν ὅλοι εἶναι συγκλονισμένοι ἀπὸ τὴν ἀνθρωποκτονία ἀπὸ πρόθεση.
Le Figaro : Ὁ Μελανσὸν ἔγραψε στὰ κοινωνικὰ δίκτυα : «Οἱ σκύλοι τοῦ καθεστῶτος καλοῦν γιὰ ἠρεμία. Ἐμεῖς καλοῦμε γιὰ δικαιοσύνη». Πρέπει αὐτὸ νὰ θεωρηθεῖ ὡς ἔκκληση γιὰ βία; Εἶναι αὐτὸ μέρος μιᾶς πραγματικῆς στρατηγικῆς χάους ; Μπορεῖ ἡ ριζοσπαστικὴ Ἀριστερά του Μελανσὸν νὰ τὸ ἐκμεταλλευτεῖ πολιτικά ;
Μοῦ φαίνεται πολὺ λίγο πιθανὸ νὰ μπορέσουν νὰ ἐκμεταλλευτοῦν αὐτὰ τὰ γεγονότα, γιατί οἱ κραυγὲς καὶ τὰ στριγγλίσματά τους ἁπλῶς ἀνατριχιάζουν τὴν πλειοψηφία τῶν Γάλλων. Αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ καταφέρει ὁ Μελανσὸν εἶναι νὰ δώσει ἀκόμα περισσότερο ὤθηση στὸ κόμμα της Μαρὶν Λεπὲν τοῦ ὁποίου νομιμοποιεῖ ἀκόμα περισσότερο τὴν φυσική του προτίμηση στὴν τάξη καὶ τὴν καταστολή. Χέρι-χέρι, τὰ δύο ἄκρα κατευθύνονται μαζὶ πρὸς τὴν ἄβυσσο.
