Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
Σοφία Χρηστίδου: Ἕνα ἀθῶο θῦμα τῆς δικτατορίας τῶν κακομαθημένων καὶ τῶν ἀδιάφορων
https://www.sportime.gr/bloggers/eleftherios-andronis/sofia-christidou-ena-athoo-thima-tis-diktatorias-ton-kakomathimenon-ke-ton-adiaforon/
Δημοσιεύτηκε στὶς 11 Μαρ 2026
Ὁ θάνατος τῆς Σοφίας Χρηστίδου δὲν εἶναι ἕνα μεμονωμένο γεγονός, ἀλλὰ τὸ ἐπιμύθιο μιᾶς κοινωνίας ποὺ ἔμαθε νὰ θεοποιεῖ τον δικαιωματισμὸ καὶ νὰ ἀπαξιώνει τὸν δάσκαλο
Ἄναυδο ἔμεινε τὸ πανελλήνιο ἀπὸ τὸν θάνατο τῆς καθηγήτριας Ἀγγλικῶν Σοφίας Χρηστίδου, μιᾶς ἱκανότατης ἐκπαιδευτικοῦ ποὺ ἔπαθε ἐγκεφαλικὸ ἀπὸ τὴ στεναχώρια της καὶ τελικὰ κατέληξε. Ἡ αἰτία ἦταν ὅτι αὐτὴ ἡ εὐαίσθητη ψυχὴ ὑπέφερε καθημερινὰ στὴν τάξη ἀπὸ μαθητές της ποὺ τὴν βασάνιζαν μὲ φρικτὰ «καψόνια» σὲ Λύκειο τῆς Θεσσαλονίκης, ὅπως ἡ ἴδια εἶχε καταγράψει σὲ ὑπόμνημά της.
Οὔρλιαζαν μὲ κραυγὲς ζώων, τῆς πετοῦσαν μπουκάλια νεροῦ καὶ κουτιὰ μὲ σοκολατοῦχο γάλα, τῆς ἔφραζαν τὴν πόρτα μὲ θρανία, μιὰ μαθήτρια τῆς ἔδειξε τὰ ὀπίσθια της, χτυποῦσαν τὰ θρανία κάνοντας ἐκκωφαντικὸ θόρυβο, τὴν κορόϊδευαν καὶ τὴν ἔβριζαν. Οὔτε οἱ προϊστάμενοι τῆς ἄτυχης γυναίκας, οὔτε οἱ ἁρμόδιες ἐκπαιδευτικὲς ἀρχὲς δὲν ἔδωσαν σημασία στὶς ἐκκλήσεις της γιὰ τὴν ἀπάνθρωπη συμπεριφορὰ ποὺ ἀντιμετώπιζε. Σὰν νὰ μὴν ἔφτανε αὐτό, τὴν παρέπεμψαν καὶ σὲ ὑγειονομικὴ ἐπιτροπὴ γιὰ «πνευματικὴ ἀνικανότητα».
Σὰν νὰ τῆς εἶπαν δηλαδὴ ὅτι δὲν ἦταν ἀρκετὰ ἱκανὴ γιά... θηριοδαμαστὴς ἢ ὅτι ἡ ἴδια «εὐνοοῦσε» τὴν κακοποίηση ποὺ δεχόταν! Ἀπαρηγόρητη καὶ ἀβοήθητη, ἡ γυναῖκα παγιδεύτηκε σὲ μιὰ διελκυστίνδα μίσους (ἀπὸ κακοήθεις μαθητὲς) καὶ ἀδιαφορίας (ἀπὸ τοὺς ἀνωτέρους), μέχρι ποὺ τὸ σχοινὶ ἔσπασε. Ἂς μὴν κάνουμε ὅμως ὅτι πέφτουμε ἀπὸ τὰ σύννεφα γιὰ τὴ φρίκη ποὺ γεννᾶ ἡ κοινωνία ποὺ φτιάξαμε. Τὰ ὅρια ἔχουν χαθεῖ ἐδῶ καὶ χρόνια ἀπὸ τὴν ἀνατροφὴ πολλῶν παιδιῶν. Στὴ «ζούγκλα» ποὺ καταφέραμε, ἐπικρατεῖ ὁ νόμος τοῦ ἰσχυρότερου καὶ ἦταν ἀναπόφευκτο νὰ θρηνήσουμε τὰ πρῶτα «θηράματα» τῆς κακίας μας.
Λογικὰ ἂν αὐτὴ ἡ γυναῖκα εἶχε κάνει ἔστω καὶ μισὴ ἐνέργεια γιὰ νὰ τιθασεύσει δεόντως αὐτὰ τὰ θηρία, τὴν ἑπόμενη μέρα θὰ ἦταν ὑπόλογη μπροστὰ σὲ μαινόμενους γονεῖς, γιὰ νὰ μὴν ὑποθέσουμε ὅτι θὰ τὴν ἔβγαζαν μέχρι καὶ στὶς εἰδήσεις ὡς «τύραννο».
Στὰ πλαίσια τοῦ ἀκραίου «δικαιωματισμοῦ» φτιάξαμε γραμμὲς ὑποστήριξης καὶ φέραμε ψυχολόγους καὶ καμπάνιες καὶ νομοσχέδια καὶ εἰδικὰ μαθήματα, μόνο γιὰ τὸ bullying ἐναντίον μαθητῶν. Οἱ ἐκπαιδευτικοὶ ὅμως ἔμειναν ἀπ’ ἔξω, σὰν παρίες τῆς ἀξιοπρέπειας. Γιὰ ἐκείνους ἔμεινε μόνο ἡ στεγνὴ «ἀξιολόγηση» ἀπὸ τὸ κράτος, μὲ στόχο νὰ συμπεριφέρονται ὡς ἄψυχα ρομποτάκια τοῦ ὑπουργείου. Γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς προσωπικότητάς τους, τίποτα. Γιὰ τὴν ψυχική τους ὑγεία, τίποτα. Γιὰ τὶς ἀντοχές τους ποὺ ἐξαντλοῦνται, τίποτα.
Ἂν βασανίσεις ἕνα γατὶ θὰ σὲ κάνουν (δικαίως) βούκινο καὶ θὰ πληρώσεις 30.000 εὐρώ . Ἂν εἶσαι μαθητὴς καὶ βασανίζεις καθημερινὰ ἕναν δάσκαλο γιὰ νὰ βγάλεις τα ἀπωθημένα ποὺ κουβαλᾶς ἀπὸ τὸ σπίτι σου, τὸ κράτος στὸ παρέχει ὡς δωρεὰν «ψυχοθεραπεία». Ἕνας μαθητὴς ἐκτονώνει τὰ συμπλέγματα του, κι ἕνας καθηγητὴς ἀκρωτηριάζεται ψυχικὰ γιατί τὸ σύστημα δὲν δίνει δεκάρα γιὰ ἐκεῖνον. Οἱ ποινὲς ἀπὸ ἀνύπαρκτες ἕως βελούδινες, ἀχρηστεύονται ἀπὸ ἕνα καθεστὼς φόβου μὴν θιχτεῖ ἡ χούντα τοῦ δικαιωματισμοῦ.
Χάθηκε ἐντελῶς ἡ ἰσορροπία καὶ ἀπὸ τὸ αὐταρχικὸ σύστημα ἐκπαίδευσης ποὺ «ἔσβησε» τὴ δεκαετία τοῦ 90, περάσαμε στὸ ἄλλο ἄκρο καὶ στὸν τραμπουκισμὸ τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἀπὸ μαθητές, γονεῖς καὶ τὸ κράτος. Βῆμα – βῆμα, χρόνο μὲ τὸ χρόνο φτάσαμε στὴν ἠθικὴ ἐξαθλίωση. Ἀπὸ τὸ σπάσιμο τῶν ταμποῦ στὴν ἐποχή του «Ρόδα, τσάντα καὶ κοπάνα», φτάσαμε σήμερα πολλὰ σχολεῖα νὰ γίνονται πραγματικὰ κολαστήρια.
Ὁλόκληρες γενιὲς παιδιῶν γεννήθηκαν ἀδέσποτες ἀπὸ ἀξίες καὶ τὸ πρῶτο κῦμα αὐτοῦ τοῦ κοινωνικοῦ τσουνάμι «σκάει» πελώριο στὰ σχολεῖα, ἀφοῦ ἔχει νταντευτεῖ ἡ ὁρμή του ἀπὸ ἀνεύθυνους γονεῖς. Ἂν τύχει καὶ ἡ τάξη ἔχει πολλὰ προβληματικὰ παιδιά, ἐπιβιώνει μόνο ὁ ἐκπαιδευτικὸς ποὺ γίνεται ψυχρὸς ἐπαγγελματίας, ὅποιος κρατᾶ ἰσορροπία τρόμου μὲ τὴν «ἀγέλη» ἢ ὅποιος καταφέρνει νὰ «τὸ ρίχνει στὴν τρελή». Οἱ πιὸ εὐαίσθητοι βιώνουν ἕνα μαρτύριο, γυρνοῦν ἀπὸ τὴ δουλειὰ καταρρακωμένοι, καταφεύγουν σὲ ψυχοφάρμακα καὶ ἐγκλωβίζονται σὲ ἕνα τέλμα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸν ἑαυτό τους.
Διέλυσαν τὴν ἀξία τοῦ δασκάλου
Σὲ μιὰ κατάσταση ὅπου καταρρέουν ὅλες οἱ ἠθικὲς ἀξίες, ἀπομένει μόνο τὸ κοινωνικὸ ἀβαντὰζ τῆς ἐπιβολῆς καὶ μάλιστα γίνεται ἐπαγγελματικὸ ζητούμενο γιὰ τὸ βιογραφικό σου. Ἂν ἐπιβάλλεσαι ὅλα καλά, ἂν σοῦ ἐπιβάλλονται, καλὰ ξεμπερδέματα στὴ ζούγκλα.
Καὶ ἔπειτα ἔχουμε τὴν πληροφορία ποὺ «καταπίνει» τοὺς μεσολαβητές της. Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ πληροφορία θεοποιεῖται ὡς ἐξουσιαστικὸ ἀγαθὸ καὶ ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὸ ὄφελος ποὺ φέρει, ὁ ἐκπαιδευτικὸς ἀντιμετωπίζεται σὰν ἕνας παραμελημένος κομιστὴς πληροφορίας ποὺ αὔριο – μεθαύριο κάποιοι ἴσως τὸν ἀντικαταστήσουν καὶ μὲ τεχνητὴ νοημοσύνη.
Σὲ αὐτὴ τὴ στυγνὴ συνθήκη ἡμι- χρησιμότητας τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ στὰ σημερινὰ βιομηχανοποιημένα σχολεῖα, στραγγαλίζεται ἡ προσωπικότητα του, ὅσο ἀπαξιώνεται ἡ ἀνθρώπινη ἀλληλεπίδραση μεταξὺ διδάσκοντος καὶ διδασκόμενου. Ἀκυρώνεται ἡ ὕψιστη προσφορὰ τοῦ λειτουργικοῦ ἐκπαιδευτικοῦ. Ἡ πατρικὴ καὶ ἡ μητρικὴ χροιὰ τοῦ δασκάλου, ἔχει γίνει χαμένο μουσειακὸ εἶδος γιατί ἀποκόπηκαν ὅλοι οἱ ποιοτικοὶ δεσμοὶ μεταξὺ ἕδρας καὶ θρανίου.
Καὶ τὰ σχολεῖα θερίζουν τοὺς καρπούς της ὑποκουλτούρας ποὺ σπερνόταν τόσα χρόνια. Κατάλυση τῶν κοινωνικῶν ρόλων, ναρκισσισμός, ἀσέβεια, ἀναλφαβητισμός, πρόωρη σεξουαλικοποίηση, βία καὶ εὔκολο χρῆμα. Τί καὶ ἂν τὰ κινητὰ ἀπαγορεύονται στὴν τάξη; Ἐφόσον φυτευτοῦν οἱ ψηφιακὲς νουθεσίες στοὺς νεανικοὺς ἐγκεφάλους, ὁ ξενιστὴς παρακάμπτει ὅλες τὶς ἀπαγορεύσεις.
Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔχουμε πολλοὺς γονεῖς ποὺ ἡ βαθμολογία τοῦ παιδιοῦ τους, τοὺς ἐνδιαφέρει περισσότερο ἀπὸ τὸ ἂν τὸ «βλαστάρι» τους γίνεται ἕνας ἄξεστος κρετίνος ποὺ καταστρέφει ζωές. Σὲ μιὰ κοινωνία τοῦ «φαίνεσθαι», ἡ ἐντιμότητα καὶ ἡ ἀνθρωπιὰ πεθαίνουν ἀθέατες.
Μιὰ ἐκπαιδευτικὸς πέθανε ἀπὸ τὸ μαράζι της γιατί ὁ ὁδοστρωτήρας τοῦ ἀτομικισμοῦ πέρασε πάνω ἀπὸ τὴν ἀξιοπρέπειά της. Ἂς μὴν παριστάνουμε τοὺς ἔκπληκτους. Αὐτὰ εἶναι τὰ ἀποτελέσματα τῆς σήψης στὴν οἰκογένεια, τὸ σχολεῖο καὶ τὴν κρατικὴ διοίκηση. Ὅσο ἀντιμετωπίζουμε τὴν ἀπόγνωση ὡς μεμονωμένο γεγονός, τόσο τὰ αὐξανόμενα γεγονότα θὰ μᾶς θυμίζουν τὴν αἱματηρὴ ἀποτυχία μας.
