Κόνιτσα: 4 ἀδέρφια νεκρὰ σὲ κοντέϊνερ – Μερικὰ τετραγωνικὰ ἀνθρωπιᾶς δὲν περίσσεψαν σὲ κανέναν;
Ποιά ἀρχή, ποιός φορέας, ποιά κοινωνία ἔχει λόγο ὕπαρξης στὸν 21ο αἰῶνα, ὅταν ἄνθρωποι ἀποκτοῦν «ὁρατότητα» μόνο ὅταν καίγονται ἀπὸ τὴ φτώχεια τους;
Συντάκτης: Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
https://www.sportime.gr/bloggers/eleftherios-andronis/konitsa-4-aderfia-nekra-se-konteiner-merika-tetragonika-anthropias-den-perissepsan-se-kanenan/
Τέσσερα ἀδέρφια ἀπὸ 69 ὡς 85 ἐτῶν ἀπανθρακώθηκαν σὲ αὐτὸ τὸ λαμαρινένιο φέρετρο τοῦ «πολιτισμοῦ» μας, γιατί τοὺς εἶχαν κόψει τὸ ρεῦμα καὶ χρησιμοποιοῦσαν κεριὰ γιὰ νὰ βλέπουν τὴ νύχτα. Μέσα σὲ 25 τετραγωνικά, τρεῖς γυναῖκες καὶ ἕνας ἄντρας ζοῦσαν σὰν φαντάσματα ποὺ ντρέπονταν νὰ «στοιχειώσουν» τὴν περίφημη «ἀνάπτυξη» μας. Ἂν ἡ τηλεόραση τοὺς εἶχε ρεῦμα, ἴσως νὰ εἶχαν προλάβει νὰ ἀκούσουν στὶς εἰδήσεις γιὰ πολιτικοὺς «σωτῆρες» μὲ 40 ἀκίνητα, γιὰ κερδισμένα Τζόκερ ἀπὸ «Ὀπεκεπεδες», γιὰ χρέη κομμάτων δανεικὰ καὶ ἀγύριστα.
Ἀλλὰ σὲ τί ἀπὸ ὅλα αὐτὰ νὰ δώσεις σημασία ὅταν ὁ κόσμος σου φτάνει ὡς ἐκεῖ ποὺ φωτίζει τὸ κερί σου; Τώρα οἱ ἴδιοι γίναν κομμάτι μιᾶς θλιβερῆς εἴδησης στὴν τηλεόραση, καὶ τὸ πολὺ – πολὺ νὰ κουνήσουμε γιὰ λίγο τὸ κεφάλι ἀπὸ μιὰ ντροπὴ ποὺ μένει πάντα ὀρφανῆ γιατί κανεὶς δὲν θέλει νὰ τὴν υἱοθετήσει.
Ἡ μιὰ ἀδερφὴ ἀπὸ τὰ τέσσερα ἀδέρφια, εἶχε θεαθεῖ νὰ ψάχνει φαγητὸ σὲ σκουπιδοτενεκέδες ταβέρνας ἢ νὰ καταναλώνει ἀκόμα καὶ σκυλοτροφή. Τὸ πατρικὸ σπίτι τῶν ἀδερφιῶν καταστράφηκε στὸ σεισμὸ τοῦ 1996 καὶ ἀπὸ τότε ζοῦσαν στὸ «κουτί», ἀρνούμενοι νὰ ἐγκαταλείψουν τὸν τόπο τους, ἀλλὰ καὶ ἀνήμποροι νὰ ξαναφτιάξουν τὴ ζωή τους. Κομμένο ρεῦμα, κομμένο νερό, γιατί τὰ δημόσια ἀγαθὰ ἔχουν γίνει γκιλοτίνες ποὺ κόβουν ὁριζόντια τὴν ἀνημποριὰ τοῦ φτωχοῦ. Γιὰ σκέψου νὰ ζεῖς σὲ ἕναν τέτοιο παράδεισο ποὺ ὁ Θεὸς τὰ ἔχει δώσει ὅλα ἁπλόχερα, ἀλλὰ στὰ γεράματα νὰ σὲ ὑποτάσσει ἕνα ληγμένος λογαριασμός.
Ἄραγε πόση ὀργὴ Θεοῦ συγκεντρώνει ἕνα κράτος ποὺ ἐπιβάλλει πρόστιμο 270.000 γιὰ τὴν ἐγκατάλειψη 9 γατιών, ἀλλὰ δὲν δίνει δεκάρα τσακιστὴ γιὰ τὴν ἐγκατάλειψη μιᾶς τετραμελοῦς οἰκογένειας γερόντων; Ἕνα κράτος ὅπου ἐνεργοποιοῦνται εἰσαγγελεῖς ἀπὸ τὸ πρῶτο παραπονεμένο νιαούρισμα, ἀλλὰ κωφεύει στὶς κραυγὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ γίνονται παρανάλωμα τῆς φτώχειας τους. Ποιά ἀρχή, ποιός φορέας, ποιά ὑπηρεσία, ποιά κοινωνία ἔχει λόγο ὕπαρξης στὸν 21ο αἰῶνα, ὅταν ἄνθρωποι ἀποκτοῦν «ὁρατότητα» μόνο ὅταν καίγονται;
Καὶ πόσο κυνικὰ ἀπάνθρωπη ἔχει καταντήσει ἡ προσφορὰ καὶ ἡ ζήτηση τῆς στέγης; Γεμάτη ἡ ἐπαρχία μὲ ἔρημα σπίτια ποὺ ἀγοράζουν σωρηδὸν τὰ «κοράκια» τοῦ real estate, καὶ κατὰ τὰ ἄλλα δὲν μπορεῖ νὰ βρεθεῖ μιὰ στέγη γιὰ τοὺς ἀναξιοπαθοῦντες ἢ νὰ ψηφιστεῖ ἕνα μέτρο γιὰ νὰ ἐπισκευάζουν τὰ κατεστραμμένα σπίτια τους.
Πέρυσι στὴ μεγάλη φωτιά της Κερατέας, ἀπανθρακώθηκε ἕνας 76χρονος ποὺ ζοῦσε κατάμονος σὲ ἕνα πλινθόκτιστο καλύβι, χωρὶς ρεῦμα ἀπὸ τὸ 2007. Στὸ Ἀρκαλοχώρι ἑκατοντάδες ἄνθρωποι ζοῦν ἀκόμα σὲ κοντέϊνερ, πέντε χρόνια μετὰ τὸν σεισμό. Τὰ ἴδια καὶ στὴν πλημμυρισμένη Θεσσαλία, ὅπου συμπολῖτες μας ζοῦν σὲ κοντέϊνερ, τροχόσπιτα, δομὲς φιλοξενίας καὶ ἡμικατεστραμμένα σπίτια. Στὰ ἴδια μέρη ὀρθώνονται ὁλόκληρες «πολιτεῖες» ἀπὸ data centers γιὰ νὰ καταβροχθίζουν δεδομένα καὶ φυσικοὺς πόρους, ἀλλὰ μερικὰ τετραγωνικὰ ἀνθρωπιᾶς δὲν περισσεύουν γιὰ κανέναν.
Ἡ κυβέρνηση πανηγυρίζει γιὰ τὰ ματωμένα πλεονάσματα, τὰ Gov, τὶς ἔξυπνες κάμερες καὶ τὰ συστήματα τεχνητῆς νοημοσύνης, ὅσο οἱ πολῖτες ζοῦν σὲ συνθῆκες τρίτου κόσμου. Ἄνθρωποι πεθαίνουν ἀνέστιοι, ὅσο ἡ ἀνθρωπιὰ θάβεται κάτω ἀπὸ πρωτόκολλα, ἐκθέσεις καὶ γραφειοκρατικὰ τερτίπια. Ἕνας ὑπηρεσιακὸς λαβύρινθος ὅπου ἡ κρατικὴ πρόνοια ξεγλιστρᾶ ἐντός του γιὰ νὰ κρυφτεῖ. Τέσσερις ἄνθρωποι ποὺ ἀδυνατοῦσαν νὰ προστατέψουν τοὺς ἑαυτούς τους, ἔπρεπε νὰ περάσουν ἀπὸ «σαράντα κύματα» ἀξιολογήσεων μέχρι νὰ βοηθηθοῦν. Φαίνεται ὅτι ἡ μόνη ἐλευθερία ποὺ σέβεται ἡ Πολιτεία, εἶναι ἡ «ἐλεύθερη» πορεία πρὸς τὴν ἐξαθλίωση. Σὲ μιὰ χώρα ὅπου οἱ ἡλικιωμένοι ἀντιμετωπίζονται ὡς ἀνεπιθύμητο βαρίδι ἂν δὲν εἶναι «παραγωγικοί», δηλαδὴ ἂν δὲν δουλεύουν μέχρι νὰ πεθάνουν.
Κάποτε ἡ «βοήθεια στὸ σπίτι» ἦταν αὐτονόητη κοινωνικὴ ἀξία καὶ ὄχι πρόγραμμα κάποιας ὑπηρεσίας. Ἀπὸ τότε ποὺ θεσμοποιήθηκε ἡ καλοσύνη μας, ἄρχισε ὁ μεγάλος ἐκφυλισμός της. Σήμερα γιὰ πολλοὺς φαντάζει «λογικὸ» νὰ ζεῖ ὁ γείτονας τοὺς χωρὶς ρεῦμα, ἢ νὰ ἔρχεται τὰ χαράματα ὁ δικαστικὸς ἐπιμελητὴς γιὰ νὰ τὸν πετάξει ἀπὸ τὸ σπίτι. Αὐτὴν τὴν ἀγριότητα μᾶς καλοῦν κάποιοι νὰ συνηθίσουμε.
Μᾶς πουλᾶνε ψηφιακὰ «μπιχλιμπίδια» ὅσο κατασπαράζουν κομμάτι – κομμάτι τὸ δικαίωμα στὴ βασικὴ ἐπιβίωση. Στὴ στέγη, στὴν ἐνέργεια, στὸ νερό, στὴ θέρμανση, σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ θεμελιώδη ποὺ πάντοτε καθόριζαν τὴν πρόοδο τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν ξέρω τί εἶναι πιὸ ἀποκαρδιωτικό, τὸ σκοτάδι τῶν ἐγκαταλελειμμένων σπιτιῶν στὴν ἐπαρχία, τὸ σκοτάδι τῶν νοικοκυριῶν ποὺ ζοῦν χωρὶς ρεῦμα ἢ τὸ σκοτάδι ἑνὸς κράτους ποὺ κοστολογεῖ τὴ ζωὴ λιγότερο καὶ ἀπὸ τὴν τιμὴ μιᾶς κιλοβατώρας;
Ἀλλὰ σὲ τί ἀπὸ ὅλα αὐτὰ νὰ δώσεις σημασία ὅταν ὁ κόσμος σου φτάνει ὡς ἐκεῖ ποὺ φωτίζει τὸ κερί σου; Τώρα οἱ ἴδιοι γίναν κομμάτι μιᾶς θλιβερῆς εἴδησης στὴν τηλεόραση, καὶ τὸ πολὺ – πολὺ νὰ κουνήσουμε γιὰ λίγο τὸ κεφάλι ἀπὸ μιὰ ντροπὴ ποὺ μένει πάντα ὀρφανῆ γιατί κανεὶς δὲν θέλει νὰ τὴν υἱοθετήσει.
Ἡ μιὰ ἀδερφὴ ἀπὸ τὰ τέσσερα ἀδέρφια, εἶχε θεαθεῖ νὰ ψάχνει φαγητὸ σὲ σκουπιδοτενεκέδες ταβέρνας ἢ νὰ καταναλώνει ἀκόμα καὶ σκυλοτροφή. Τὸ πατρικὸ σπίτι τῶν ἀδερφιῶν καταστράφηκε στὸ σεισμὸ τοῦ 1996 καὶ ἀπὸ τότε ζοῦσαν στὸ «κουτί», ἀρνούμενοι νὰ ἐγκαταλείψουν τὸν τόπο τους, ἀλλὰ καὶ ἀνήμποροι νὰ ξαναφτιάξουν τὴ ζωή τους. Κομμένο ρεῦμα, κομμένο νερό, γιατί τὰ δημόσια ἀγαθὰ ἔχουν γίνει γκιλοτίνες ποὺ κόβουν ὁριζόντια τὴν ἀνημποριὰ τοῦ φτωχοῦ. Γιὰ σκέψου νὰ ζεῖς σὲ ἕναν τέτοιο παράδεισο ποὺ ὁ Θεὸς τὰ ἔχει δώσει ὅλα ἁπλόχερα, ἀλλὰ στὰ γεράματα νὰ σὲ ὑποτάσσει ἕνα ληγμένος λογαριασμός.
Ἄραγε πόση ὀργὴ Θεοῦ συγκεντρώνει ἕνα κράτος ποὺ ἐπιβάλλει πρόστιμο 270.000 γιὰ τὴν ἐγκατάλειψη 9 γατιών, ἀλλὰ δὲν δίνει δεκάρα τσακιστὴ γιὰ τὴν ἐγκατάλειψη μιᾶς τετραμελοῦς οἰκογένειας γερόντων; Ἕνα κράτος ὅπου ἐνεργοποιοῦνται εἰσαγγελεῖς ἀπὸ τὸ πρῶτο παραπονεμένο νιαούρισμα, ἀλλὰ κωφεύει στὶς κραυγὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ γίνονται παρανάλωμα τῆς φτώχειας τους. Ποιά ἀρχή, ποιός φορέας, ποιά ὑπηρεσία, ποιά κοινωνία ἔχει λόγο ὕπαρξης στὸν 21ο αἰῶνα, ὅταν ἄνθρωποι ἀποκτοῦν «ὁρατότητα» μόνο ὅταν καίγονται;
Καὶ πόσο κυνικὰ ἀπάνθρωπη ἔχει καταντήσει ἡ προσφορὰ καὶ ἡ ζήτηση τῆς στέγης; Γεμάτη ἡ ἐπαρχία μὲ ἔρημα σπίτια ποὺ ἀγοράζουν σωρηδὸν τὰ «κοράκια» τοῦ real estate, καὶ κατὰ τὰ ἄλλα δὲν μπορεῖ νὰ βρεθεῖ μιὰ στέγη γιὰ τοὺς ἀναξιοπαθοῦντες ἢ νὰ ψηφιστεῖ ἕνα μέτρο γιὰ νὰ ἐπισκευάζουν τὰ κατεστραμμένα σπίτια τους.
Πέρυσι στὴ μεγάλη φωτιά της Κερατέας, ἀπανθρακώθηκε ἕνας 76χρονος ποὺ ζοῦσε κατάμονος σὲ ἕνα πλινθόκτιστο καλύβι, χωρὶς ρεῦμα ἀπὸ τὸ 2007. Στὸ Ἀρκαλοχώρι ἑκατοντάδες ἄνθρωποι ζοῦν ἀκόμα σὲ κοντέϊνερ, πέντε χρόνια μετὰ τὸν σεισμό. Τὰ ἴδια καὶ στὴν πλημμυρισμένη Θεσσαλία, ὅπου συμπολῖτες μας ζοῦν σὲ κοντέϊνερ, τροχόσπιτα, δομὲς φιλοξενίας καὶ ἡμικατεστραμμένα σπίτια. Στὰ ἴδια μέρη ὀρθώνονται ὁλόκληρες «πολιτεῖες» ἀπὸ data centers γιὰ νὰ καταβροχθίζουν δεδομένα καὶ φυσικοὺς πόρους, ἀλλὰ μερικὰ τετραγωνικὰ ἀνθρωπιᾶς δὲν περισσεύουν γιὰ κανέναν.
Ἡ κυβέρνηση πανηγυρίζει γιὰ τὰ ματωμένα πλεονάσματα, τὰ Gov, τὶς ἔξυπνες κάμερες καὶ τὰ συστήματα τεχνητῆς νοημοσύνης, ὅσο οἱ πολῖτες ζοῦν σὲ συνθῆκες τρίτου κόσμου. Ἄνθρωποι πεθαίνουν ἀνέστιοι, ὅσο ἡ ἀνθρωπιὰ θάβεται κάτω ἀπὸ πρωτόκολλα, ἐκθέσεις καὶ γραφειοκρατικὰ τερτίπια. Ἕνας ὑπηρεσιακὸς λαβύρινθος ὅπου ἡ κρατικὴ πρόνοια ξεγλιστρᾶ ἐντός του γιὰ νὰ κρυφτεῖ. Τέσσερις ἄνθρωποι ποὺ ἀδυνατοῦσαν νὰ προστατέψουν τοὺς ἑαυτούς τους, ἔπρεπε νὰ περάσουν ἀπὸ «σαράντα κύματα» ἀξιολογήσεων μέχρι νὰ βοηθηθοῦν. Φαίνεται ὅτι ἡ μόνη ἐλευθερία ποὺ σέβεται ἡ Πολιτεία, εἶναι ἡ «ἐλεύθερη» πορεία πρὸς τὴν ἐξαθλίωση. Σὲ μιὰ χώρα ὅπου οἱ ἡλικιωμένοι ἀντιμετωπίζονται ὡς ἀνεπιθύμητο βαρίδι ἂν δὲν εἶναι «παραγωγικοί», δηλαδὴ ἂν δὲν δουλεύουν μέχρι νὰ πεθάνουν.
Κάποτε ἡ «βοήθεια στὸ σπίτι» ἦταν αὐτονόητη κοινωνικὴ ἀξία καὶ ὄχι πρόγραμμα κάποιας ὑπηρεσίας. Ἀπὸ τότε ποὺ θεσμοποιήθηκε ἡ καλοσύνη μας, ἄρχισε ὁ μεγάλος ἐκφυλισμός της. Σήμερα γιὰ πολλοὺς φαντάζει «λογικὸ» νὰ ζεῖ ὁ γείτονας τοὺς χωρὶς ρεῦμα, ἢ νὰ ἔρχεται τὰ χαράματα ὁ δικαστικὸς ἐπιμελητὴς γιὰ νὰ τὸν πετάξει ἀπὸ τὸ σπίτι. Αὐτὴν τὴν ἀγριότητα μᾶς καλοῦν κάποιοι νὰ συνηθίσουμε.
Μᾶς πουλᾶνε ψηφιακὰ «μπιχλιμπίδια» ὅσο κατασπαράζουν κομμάτι – κομμάτι τὸ δικαίωμα στὴ βασικὴ ἐπιβίωση. Στὴ στέγη, στὴν ἐνέργεια, στὸ νερό, στὴ θέρμανση, σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ θεμελιώδη ποὺ πάντοτε καθόριζαν τὴν πρόοδο τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν ξέρω τί εἶναι πιὸ ἀποκαρδιωτικό, τὸ σκοτάδι τῶν ἐγκαταλελειμμένων σπιτιῶν στὴν ἐπαρχία, τὸ σκοτάδι τῶν νοικοκυριῶν ποὺ ζοῦν χωρὶς ρεῦμα ἢ τὸ σκοτάδι ἑνὸς κράτους ποὺ κοστολογεῖ τὴ ζωὴ λιγότερο καὶ ἀπὸ τὴν τιμὴ μιᾶς κιλοβατώρας;
